Mój beton jest lepszy niż twój. Władze umacniają brzegi Odry, a wody co kot napłakał

XXI wiek to wielki powrót miast do rzek, w tym Raciborza do Odry. W sierpniu 2007 r., u progu trzykadencyjnej władzy Mirosława Lenka, rozstrzygnięto konkurs na opracowanie koncepcji bulwarów nadodrzańskich. Wygrała wtedy pracownia Inwestprojekt i nie żyjący już arch. Zdzisław Męczarski. Dało jej to prawo do wykonania projektu przedsięwzięcia.

Mało kto pamięta, że proponowano wtedy trzy etapy. Pierwszy, podstawowy, miał objąć m.in. budowę ścieżek rowerowych i zdrowia oraz plaż naodrzańskich, wzniesienie pawilonów, małej architektury, placów zabaw, zagospodarowanie zieleni oraz oświetlenie terenu. W następnym, drugim, doszłoby do kilku nowych przedsięwzięć inwestycyjnych, m.in. budowy przykrycia stadionowego, strzelnicy, ośrodka jeździeckiego oraz basenu kąpielowego. W trzecim, po zbudowaniu jazu i podniesieniu poziomu Odry o 2 metry, miałyby powstać przystanie, tarasy widokowe nad Odrą, pomosty dla wędkarzy i hangary wioślarskie.

Była w tym logika, ale i wysokie koszty. Władza w Raciborzu zawsze miała skłonność do wysokich lotów. Świętej pamięci prezydent Jan Osuchowski kazał zaprojektować odlotowy wręcz ośrodek wypoczynkowy na żwirowniach po czym projekt – nazwany roboczo Acapulco - powędrował na półkę, bo okazało się, że miasta nie stać na taki wydatek.

Osuchowskiego krytykowała ówczesna opozycja z prezydentem Lenkiem na czele, po czym u progu swojej władzy znów mieliśmy wysokie wznoszenie, tym razem nad Odrą, gdzie widziano pięknie zagospodarowane bulwary. Potem jeszcze doszła replika średniowiecznego grodu na terenie OSiR-u.

Fantazje nic nie kosztują. Realizacja już tak. Skończyło się więc na betonowej przystani wartej ponad 3 mln zł, bo na to akurat można było zdobyć unijne środki. Na postawienie grodu w rejonie lodowiska nie zgodzili się strażacy. Nikt nie pomyślał, że w razie pożaru trudno będzie tu dojechać wozami bojowymi.

Faktem jest, że miasto tylko dołożyło do inwestycji, bo większą część kosztów (ok. 3 mln zł) pokryła UE, ale prawdą jest też, że już za pieniądze miasta musiano dostosować przystań do potrzeb wodniaków. Projekt nie był do końca przemyślany. W pierwotnej wersji przystań była niezdatna do użytku, nie licząc oczywiście szachownicy i siedzisk, przed którymi zaczęli występować artyści. Uczestnicy pływadeł i kajakarze woleli slip przy moście Zamkowym, który zresztą miasto musiało na swój koszt zmodernizować.

Przystań, a konkretnie beton wpisał się w raciborskie kampanie wyborcze, zarówno Anny Ronin jak i Dariusza Polowego, który z młotem pneumatycznym beton kruszył. Przystań była dla obecnej ekipy rządzącej symbolem - zarówno nietrafionej inwestycji poprzedników jak i rządzącego miastem układu tzw. Wileńskiej.

Cóż, punkt widzenia zależy od punktu siedzenia i kiedy Dariusz Polowy doszedł do władzy, idea lania betonu nad Odrą znalazła w jego oczach uznanie. Nie przeszkodził nawet fakt oddania do użytku zbiornika Racibórz i ograniczenia przepływu wody w Odrze miejskiej (w 2007 r. sądzono, że jaz podniesienie poziom wody o 2 m), a także przeniesienia się wodniaków na slip przy ślepej Uldze za Płonią. Lewostronne bulwary powstają, tym razem jako zjawiskowe miejsce nad Odrą, w którym raciborzanie mają miło spędzać czas, o ile oczywiście – jak zauważają krytyce – zaopatrzą się w środek przeciw komarom. Zamiast łodzi promowane są sup-y, czyli deski do pływania.

Lewobrzeżne bulwary to nie była jednak dla prezydenta Polowego miłość od pierwszego wejrzenia. Raczej miłość z rozsądku. Obejmując władzę zdecydował o rezygnacji z realizacji planów M. Lenka związanych z przebudową placu Długosza. Poprzedni prezydent widział tu zmodernizowaną przestrzeń. Dariusz Polowy gmach Eko-Okien. Oddał więc unijną dotację. Jako że pojawiła się szansa, by odzyskać jej część, prezydent wyjął z szuflady projekt II części bulwarów, przygotowany zresztą przez poprzedników. Na pocieszenie może powiedzieć, że za inwestycję niemal w całości znów zapłaci Bruksela.

Czytaj także Budowa lewobrzeżnych bulwarów symbolicznie rozpoczęta [FOTO i WIDEO]