Trzy dekady wsparcia i przełamywania barier. Jubileusz 30-lecia Warsztatów Terapii Zajęciowej w Raciborzu

Historia raciborskiego WTZ sięga 1 października 1996 roku, kiedy placówka rozpoczęła działalność w strukturze Raciborskiego Centrum Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych przy Caritas Diecezji Opolskiej, w zaadaptowanym budynku przy ul. Rzeźniczej. Stali za tym ówczesny prezydent Andrzej Markowiak oraz była radna Maria Wiecha, obecni dziś na 30. urodzinach. Początki były wymagające – pierwsze zajęcia odbywały się we wspólnej świetlicy, w której każdy kąt zajmowała inna z dziesięciu ówczesnych pracowni, a opieką objęto wówczas 50 uczestników.

W kolejnych latach ośrodek sukcesywnie się rozwijał. W 2004 roku otwarto pracownie terapii życia codziennego oraz introligatorską, zwiększając liczbę miejsc do 65, a pod koniec 2010 roku uruchomiono biuro uczestnika, dzięki czemu wsparcie zyskało 70 osób. Zmieniały się również ramy formalne – w latach 2007–2019 warsztat funkcjonował w strukturach Ośrodka Pomocy Społecznej w Raciborzu, by od 2020 roku stać się samodzielną jednostką organizacyjną Miasta Racibórz.

Dziś placówka prowadzi terapię i rehabilitację w czternastu różnorodnych pracowniach, realizując indywidualne programy rozwoju społecznego i zawodowego swoich podopiecznych.

Jubileuszowe spotkanie w RCK stało się okazją do wspólnych wspomnień, podsumowania dotychczasowych dokonań oraz złożenia podziękowań wszystkim, którzy przez te trzy dekady współtworzyli to miejsce. Szczególne wyrazy uznania skierowano do kadry instruktorów, terapeutów i specjalistów za ich wieloletnie zaangażowanie, empatię oraz codzienną pracę na rzecz integracji i usamodzielniania osób z niepełnosprawnościami.

Głównym punktem uroczystości był program artystyczny przygotowany i zaprezentowany przez samych podopiecznych WTZ. Występ spotkał się z gorącym przyjęciem publiczności, udowadniając, jak wielkie znaczenie ma codzienna praca terapeutyczna i jak wspaniałe efekty przynosi wspólne pokonywanie barier.

Całość dopełniły gratulacje, życzenia pomyślności na kolejne dekady oraz poczucie, że placówka wciąż pozostaje dla swoich wychowanków prawdziwym drugim domem.