Wczoraj, 9 maja, minęła bez echa kolejna rocznica powrotu Raciborza do Polski

Od hołdu lennego księcia raciborskiego Leszka, który w 1327 roku stał się poddanym króla czeskiego, w 1945 roku minęło 618 lat. Po kilku stuleciach przynależności do innych państw dawne ziemie piastowskie nad górną Odrą wróciły do Polski. To jedna z ważniejszych dat w historii naszego miasta. Przy okazji obchodów 800-lecia była okazja, by ją wyeksponować.

Z Raciborza wywodzi się tymczasem jeden władca Polski (Mieszko IV Laskonogi), po matce swoje korzenie mają tu król Władysław Łokietek i jego syn Kazimierz zwany Wielkim. W Raciborzu spisano najstarsze znane polskie zdanie. Tu działał o. Wincenty z Kielczy, autor hymnu "Gaude Mater Polonia". Tu, w czasach księcia Władysława, rodziły się koncepcje zjednoczenia rozbitej na dzielnice Polski. W polskiej literaturze, w tym XVIII-wiecznej, sarmackiej, mamy ślady polskich tęsknot za Raciborzem. W Raciborzu kształcili się tacy wybitni przedstawiciele polskiego ruchu narodowego, jak abp Józef Gawlina czy bł. ks. dr Emil Szramek. Tu narodził się pozytywistyczny polskich ruch narodowy w XIX wieku, który tworzył podwaliny pod polską przedsiębiorczość.

Szkoda, że tego dziedzictwa nie zauważają zarówno władze miasta, jak i polsko-narodowe środowiska, chociażby raciborski klub Gazety Polskiej. Nie odbyło się nic, co eksponowałoby datę 9 maja 1945 roku w naszej przestrzeni.

Warto tymczasem przypomnieć, że w 2001 r. w Urzędzie Miasta, na spotkaniu zorganizowanym przez ówczesnego prezydenta Jana Osuchowskiego (SLD), ustalono, że oficjalnie Racibórz rezygnuje ze wspominania daty 31 marca 1945 r., świętowanej przez komunistów jako dzień wyzwolenia Raciborza. Ustalono, że środowiska lewicowe będą ją obchodzić jako dzień zakończenia walk o Racibórz, co w pełni odpowiadało prawdzie historycznej. 9 maja 1945 r. Rosjanie oficjalnie przekazali miasto Polsce. W 2001 r. ustalono, że władze zadbają o odpowiednią oprawę obchodów tej daty.

Grzegorz Wawoczny