Komentarz do artykułu Pustoszejący dworzec, odpływ pasażerów i nowe obietnice. Co czeka kolej w Raciborzu? [LIST DO REDAKCJI]

Oto wyniki tego porównania dla rozkładów obowiązujących w dni robocze

Objaśnienia:

czerwony - pociąg pospieszny;

pomarańczowy - pociąg prywatnej spółki RegioJet;

KP - kurs skrócony do stacji Katowice Piotrowice;

(w) - kursuje tylko w okresie wakacji letnich.

Jakie są wnioski? Obecnie w dzień roboczy z Raciborza odjeżdża 55 pociągów pasażerskich (w tym 2 tylko w wakacje letnie). Czterdzieści lat temu było to 51 pociągów (1 wakacyjny), trzydzieści lat temu – 46 (1 wakacyjny) a dwadzieścia lat temu zaledwie 28 połączeń. Należy przy tym mieć na uwadze fakt, że do lat 90. do tej liczby wliczały się także pociągi do Racławic Śląskich oraz Krzanowic Południowych, zatem na trzech czynnych obecnie kierunkach było ich jeszcze mniej. O wiele mniej było bezpośrednich połączeń do Katowic, Opola i Wrocławia – wówczas podróż do tych miast niemal zawsze wymagała przesiadki w Kędzierzynie-Koźlu lub Rybniku, co wydłużało czas przejazdu. O wiele mniej było także połączeń dalekobieżnych: w połowie lat 80. tylko jedno wakacyjne do Ełku, w latach 90. dwa – wakacyjne do Ełku oraz relacja Budapeszt – Szczecin Główny. Na początku XXI wieku było to znowu tylko jedno połączenie (codzienne do Warszawy). W obowiązującym rozkładzie takich relacji jest 7 dziennie (w tym jedna wakacyjna), a z Raciborza dojedziemy bezpośrednio m.in. do Poznania, Krakowa, Przemyśla, Warszawy (trzy razy dziennie), Olsztyna, Monachium czy Wiednia (aż cztery razy dziennie).

Podsumowując – to oczywiste, że obecnie siatka połączeń kolejowych z Raciborza daleka jest od doskonałości, problemem jest choćby zbyt długi czas przejazdu do Rybnika czy Katowic. Trudno jest jednak przyznać, że jest „coraz gorzej”, a stwierdzenia o bogatym rozkładzie jazdy, częstych kursach czy licznych bezpośrednich relacjach w latach 80. czy 90., to raczej wytwór sentymentów albo idealizacji czasów minionych, a nie fakt mający cokolwiek wspólnego z rzeczywistością.

Z poważaniem,
Kamil Thiel