Biskup Jan Kopiec ordynariuszem gliwickim

Nominację tę ogłosił biskup opolski Andrzej Czaja w czwartek 29 grudnia o godz. 12.00, po modlitwie Anioł Pański w kaplicy kurii diecezjalnej w Opolu. On też wystosował do diecezjan specjalny list w tej sprawie, który w najbliższą niedzielę odczytany zostanie we wszystkich kościołach diecezji opolskiej. (treść listu już dziś będzie dostępna na stronie internetowej diecezji opolskiej www.diecezja.opole.pl)

Uroczysta msza św. Intencji biskupa nominata  Jana Kopca odbędzie się 6 stycznia 2012r. o godz 10.30 w opolskiej katedrze. Ingres nowego ordynariusza do katedry św. Apostołów Piotra i Pawła w Gliwicach zaplanowany został na 28 stycznia 2012r.

Urodził się 18 grudnia 1947 r. w Zabrzu w rodzinie robotniczej. Od 1948 r. zamieszkał w Bytomiu-Szombierkach, gdzie uczęszczał do szkoły podstawowej; po jej ukończeniu w 1961 r. uczył się w III Liceum Ogólnokształcącym im. W. Broniewskiego w Bytomiu-Bobrku, w którym uzyskał świadectwo dojrzałości w 1965 r. W tym samym roku wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego Śląska Opolskiego z siedzibą w Nysie. W latach 1966–1968 odbył służbę wojskową w jednostce kleryckiej w Bartoszycach. Po jej zakończeniu powrócił do Seminarium. Święcenia kapłańskie otrzymał z rąk pierwszego biskupa opolskiego Franciszka Jopa dnia 30 kwietnia 1972 r. w katedrze opolskiej.
Przez 6 lat pracował jako wikariusz – najpierw w parafii św. Franciszka w Zabrzu (1972–1974), a następnie w Zabrzu-Rokitnicy (1974–1978). W 1977 r. uzyskał magisterium z teologii na Wydziale Teologicznym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego na podstawie pracy pt. Służba Boża w dekanacie bytomskim w latach 1598–1665 w świetle wizytacji, pisanej pod kierunkiem ks. prof. dr hab. W. Schenka.

W 1978 r. biskup opolski Alfons Nossol skierował go na studia specjalistyczne w Instytucie Historii Kościoła Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego w zakresie nauk pomocniczych historii (archiwistyki), które ukończył w 1982 r. uzyskaniem stopnia doktora teologii w zakresie historii Kościoła na podstawie pracy pt. Historiografia diecezji wrocławskiej do roku 1821, pisanej na seminarium naukowym ks. prof. dr hab. S. Librowskiego.

Po powrocie do diecezji podjął wykłady z historii Kościoła w Wyższym Seminarium Duchownym Śląska Opolskiego w Nysie, a od 1986 r. w Diecezjalnym Instytucie Teologiczno-Pastoralnym w Opolu (Filia Wydziału Teologicznego KUL), dodatkowo w latach 1985-1993 prowadził zajęcia z tego przedmiotu w Misyjnym Wyższym Seminarium Duchownym Księży Werbistów w Nysie. W latach 1982-1984 pełnił obowiązki prefekta w Wyższym Seminarium Duchownym, a w roku akad. 1985/86 był wicerektorem. W 1986 r. otrzymał nominację na dyrektora Archiwum Diecezjalnego w Opolu.

Rok akademicki 1984/85 spędził w Rzymie na kwerendzie w Archiwum Watykańskim, pogłębiając równocześnie studia z zakresu archiwistyki kościelnej w Scuola Vaticana di Paleografia, Diplomatica ed Archivistica, uwieńczone uzyskaniem dyplomu jej ukończenia.

Dnia 5 grudnia 1992 r. został mianowany przez Ojca Świętego Jana Pawła II biskupem pomocniczym diecezji opolskiej (biskupem tyt. Cemeriniano), a święcenia biskupie otrzymał 6 stycznia 1993 r. w bazylice watykańskiej z rąk Papieża. Biskup opolski Alfons Nossol mianował go w diecezji wikariuszem generalnym oraz członkiem Kolegium Konsultorów Diecezjalnych i Rady Kapłańskiej.

Od chwili utworzenia Uniwersytetu Opolskiego z Wydziałem Teologicznym w 1994 r. został zatrudniony w Katedrze Historii Kościoła i Patrologii na stanowisku adiunkta. W 1998 r. ukończył przewód habilitacyjny na Wydziale Teologicznym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego na podstawie dotychczasowego dorobku naukowego oraz rozprawy pt. Między Altransztadem a Połtawą. Stolica Apostolska wobec obsady tronu polskiego w latach 1706–1709, wraz z dwoma tomami edycji źródeł jako integralną całością. Dnia 7 lipca 2000 r. Rektor Uniwersytetu Opolskiego zamianował go profesorem nadzwyczajnym na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Opolskiego. 17 listopada 2003 r. Prezydent Rzeczpospolitej Polskiej nadał mu tytuł profesora nauk teologicznych na podstawie dorobku naukowego i książki Biskup Henryk Grzondziel (1897–1968). W służbie Kościoła na Śląsku, Opole 2002. Od 1 października 2006 r. pełni obowiązki kierownika Katedry Historii Kościoła i Patrologii. Podsumowaniem dotychczasowych dokonań naukowych była nominacja na stanowisko profesora zwyczajnego w 2008 r.

Zainteresowania naukowe biskupa Jana Kopca koncentrują się na następujących zagadnieniach: diecezja wrocławska po Soborze Trydenckim; dzieje Kościoła na Śląsku Opolskim; przeszłość nuncjatury papieskiej w Polsce, zwłaszcza w początkach XVIII w., co związane jest z edycją akt nuncjuszy Juliusza Piazzy, Mikołaja Spinoli i Benedykta Odescalchi-Erby (lata 1706–1712); osobną dziedziną dociekań naukowych są badania biografistyczne, głównie biskupów wrocławskich i duchowieństwa śląskiego. W sumie dorobek naukowy zamyka się liczbą 14 prac zwartych, blisko 560 artykułów naukowych oraz ponad 260 tekstów popularnonaukowych. Ponadto wypromował 9 doktorów i 66 magistrów oraz brał udział w charakterze recenzenta w 15 przewodach habilitacyjnych oraz 21 doktorskich.

W Episkopacie Polski bp Jan Kopiec jest członkiem Rady Naukowej KEP, Rady ds. Kultury i Ochrony Dziedzictwa Kulturalnego, Zespołu ds. Kontaktów z Konferencją Episkopatu Niemiec, Zespołu ds. Sanktuariów Konferencji Episkopatu Polski oraz delegatem KEP ds. Stowarzyszenia Archiwistów Kościelnych.

Podstawowym powołaniem każdego biskupa jest sprawowanie świętych posług w poszczególnych wspólnotach parafialnych – składają się na nie w zasadniczej mierze wizytacje parafii, połączone z udzielaniem sakramentu bierzmowania, nadto przewodniczenie uroczystościom rocznicowym i jubileuszowym, także odprowadzanie zmarłych kapłanów na miejsce spoczynku. W ciągu 19 lat posługi pasterskiej biskup Jan Kopiec – poza 5 parafiami – sprawował posługi pontyfikalne we wszystkich parafiach diecezji, w tym w wielu z nich wielokrotnie. Wymiernym zaangażowaniem biskupa Jana Kopca w diecezji był udział w licznych pielgrzymkach i uroczystościach w sanktuariach na Górze Świętej Anny, w Kamieniu Śląskim, Oleśnie. Wspomnieć też wypada udzielanie posług lektora i akolity w naszym seminarium duchownym oraz święceń diakonatu i prezbiteratu, zwłaszcza w licznych wspólnotach zakonnych.