Raport Panika. Arti Grabowski w Raciborzu

Monodram, ba, debiut! Próba reanimacji aktora w endemicznym performerze. Spektakl kolażowo oparty jest na motywach „Dziennika panicznego” Rolanda Topora oraz tekstach własnych. Każda scena wyprowadza widza na paniczne manowce naszej narodowej tożsamości, oceany fobii, autoironicznie wytyka polskie przywary i słabości. Arti rozprawia się również ze sobą, dumą patriotycznego frustrata, egocentrycznymi skłonnościami; szuka źródeł narodowych infekcji; ksenofobicznych lęków, niechęci do inności i ogólnego braku tolerancji. Na koniec serwuje lekcję „Bon ton”, wytyka widelcem brak zasad etykiety, kindersztuby i empatii, ale nade wszystko gorzko-ironicznie biczuje nas i siebie wstydem.

„Niektórym się wydaje, że Czubkiem można zostać ot tak, ni z gruchy, ni z pietruchy. Że na przykład najspokojniej w świecie spacerujesz sobie z rodziną po mieście, aż tu nagle doskakujesz do drzewa i zaczynasz je kopać, krzycząc: „drzewa do lasu”! Kupujesz kebaba i wcierasz go w ryło przypadkowej zakonnicy, ubrany jedynie w kąpielówki wpadasz do hipermarketu z piosenką na ustach: „ona pierdzi dla mnie!!!” - jednym słowem - odbija ci. Po prostu dostajesz hyzia. Ale to nie tak prosto zostać świrem, udawać wariata! Szaleństwo musi być wysublimowane, dopiero wtedy będzie upokarzające. Polecam: ja tak trenuję każdego dnia!”