Diamentowe gody Moniki i Józefa Piechaczek - i tak tańczą ze sobą od 60 już lat...

Oboje pochodzą ze Studziennej, to tutaj się urodzili i wychowali. Jednak ich drogi tak naprawdę zeszły się właśnie na majówce w 1952 roku. - Tańcowaliśmy do rana - śmieje się pani Monika. - Zwyczajnie wpadła mi w oko i już nie chciała wypaść - dodaje z uśmiechem pan Józef. Niecałe 2 lata po pamiętnej majówce, a dokładnie 23 lutego, odbył się ich ślub. - Wesele było huczne. Wszystko zorganizowali teściowie, bo mój ojciec nie wrócił z wojny i mama była sama. Ludzi było dużo, impreza trwała do białego rana - wspomina pani Monika. - Było bardzo zimno, 31 stopni mrozu. Mój bukiet z fiołków alpejskich był całkowicie zmarznięty - dodaje mężatka z 60-letnim stażem.

Pani Monika zajmowała się domem i dziećmi, pan Józef całe życie zawodowe związał z firmą Żelbet, w której pracował jako ślusarz aż do emerytury. Małżeństwo doczekało się trzech synów, trzech wnuków i jednej wnuczki, a także dwóch prawnuków i jednej prawnuczki.

Jaka jest ich recepta na szczęśliwy i długotrwały związek? - Trzeba się rozumieć, miłować, ustępować i wspierać - mówią zgodnie małżonkowie. - Każdej dziewczynie bym życzyła takiego dobrego męża jakiego mam ja. U nas nie ma cichych dni - mówi pani Piechaczek. - Racja, czasem przyjdzie burza, ale prawda jest taka, że zwyczajnie wtedy trzeba sobie ustąpić - dodaje pan Józef.

Oboje są bardzo pogodni, na ich twarzach ciągle gości uśmiech. Do każdego mają dobre i życzliwe słowo. Wnuki przyznają, że wiele dziadkom zawdzięczają. - Teraz my staramy się im pomagać, bo przecież oni przez tak wiele lat nas wspierali - mówi pani Kinga, żona jednego z wnuków. - Nigdy bym nie pomyślała, że dożyjemy do 60. rocznicy ślubu, a jednak, udało się - kończy rozmowę pani Monika.

Szczęśliwym małżonkom jeszcze raz składamy serdeczne życzenia.

Sisi