Raciborzanie ze Źródła koncertowali w Ameryce Południowej

Potwierdzony przez komisję weryfikacyjną wysoki poziom artystyczny zespołu sprawił, że międzynarodowa organizacja CIOFF nominowała go do reprezentowania Polski na dwóch festiwalach w Kolumbii.

Prowadząca zespół Aldona Krupa-Gawron podzieliła przywiezione stamtąd wspomnienia oraz bogatą fotograficzną i filmową dokumentację na trzy części obejmujące festiwal w Guacari, festiwal w Cali oraz tygodniowy pobyt na wybrzeżu karaibskim. Dziś relacja z części pierwszej.

Cała przygoda rozpoczęła się od kilkunastogodzinnego lotu z Krakowa do Amsterdamu i z Amsterdamu do Bogoty. W trakcie dwudniowego pobytu w stolicy Kolumbii udało się wjechać kolejką szynową do leżącego na wysokości 3152 m n.p.m. sanktuarium na Górze Monserrate. Prócz ponoć czyniącego cuda Chrystusa i unikatowej drewnianej figury Czarnej Madonny, jest to najlepszy punkt widokowy na ponad 8-milionową Bogotę.

Po zwiedzeniu Muzeum Złota, obejrzeniu niezliczonych w mieście graffiti, wzięciu udziału w prezentacji profesjonalnych sposobów parzenia kawy i skosztowaniu lokalnych potraw i trunków, podróżnicy mogli zrelaksować się w saunach i basenie hotelu Grand Park.

Pomimo proszącego o modlitwę kierowcy autobusu, po 12-godzinnej, dość niebezpiecznej podróży przez Andy, grupa dotarła z Bogoty do Guacari. Na miejscu były już zespoły z Hondurasu, Chile, Ekwadoru i Meksyku. Wszyscy zakwaterowani byli w kampusie studenckim, który ze względu na bardzo bujną tropikalną roślinność przypominał raj na Ziemi.

„Raciborzanie” prezentowali swoje muzyczne, wokalne i taneczne umiejętności na siedmiu koncertach. Wszędzie mieli do dyspozycji profesjonalną scenę i nagłośnienie, a podziwiała ich pełna widownia, w tym zawsze obecna pani prezydent miasta Leonor Abadia Benitez.

Na początku małym utrudnieniem była siedmiogodzinna różnica czasu – gdy wychodzili na występy około godziny dziewiętnastej, w Polsce była druga w nocy. Dziwnie też było kłaść się do snu około ósmej rano.

Ciekawym i miłym przeżyciem była trzygodzinna parada przez miasto, wypełniona integracją i wspólnymi tańcami z mieszkańcami.

Na niedzielnej mszy w miejscowym kościele Polacy zaśpiewali pieśń „Barka”. O występ poproszono też zespół składający się z niepełnosprawnej intelektualnie i fizycznie młodzieży, który ku ogólnemu zdziwieniu spontanicznie zagrał i zatańczył przed ołtarzem.

W wolnym czasie artyści integrowali się z innymi zespołami, pływali w basenie, raczyli się kawą w kawiarenkach i bawili na nocnych salsotekach w kampusie. Na warsztatach artystycznych uczyli inne zespoły polskich tańców ludowych. Sami również brali udział w nauce tańców honduraskich, chilijskich, ekwadorskich i meksykańskich.

Swoista dżungla na kampusie obfitowała niestety w liczne pająki, jaszczurki i wlatujące do pomieszczeń kolibry oraz migracje bardzo dużych mrówek.

Na XXI Festiwalu Tańca Ameryki Łacińskiej polski zespół był gościem specjalnym. Dla wielu miejscowych było to pierwsze spotkanie z Polakami, którzy wydawali się egzotyczni i wszędzie budzili duże zainteresowanie. Nie kończyły się więc prośby o wspólne zdjęcia i okazywanie życzliwości poprzez tak cenne prezenty, jak ręcznie uszyta lalka czy wymagająca wielotygodniowej pracy zdobiąca szyję krywulka. Nawet wszechobecna, ze względów bezpieczeństwa, policja była bardzo pomocna i przyjazna.

Koncert finałowy transmitowała na żywo w całości ogólnokrajowa telewizja Telepacifico. Bliscy raciborzan oglądali go w Polsce o szóstej rano naszego czasu.

Następnego dnia „Raciborzanie” ze wzruszeniem pożegnali Santiago i Daniela – wspaniałych, towarzyszących im przez tydzień pilotów – i wyruszyli na drugi festiwal, o którym dowiemy się w kolejnej relacji.