Wręczono medale Unitas in Veritate. Laureaci XXIV Dni Księdza Prałata Stefana Pieczki

Obchody rozpoczęły się w poniedziałek, 26 października 2026 roku, w kościele Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Raciborzu. Centralnym punktem uroczystości była Msza Święta koncelebrowana. Podczas liturgii wykonano „Messa Deo Sit Laus” autorstwa Raciborzanina Carla Hoffmanna, XIX-wiecznego śląskiego kompozytora i organisty. Dzieło zaprezentowali Chór Filharmonii Opolskiej pod dyrekcją Anny Sikory oraz orkiestra pod dyrekcją Huberta Prochoty.

Po zakończeniu liturgii wręczono medale im. ks. prałata Stefana Pieczki „Unitas in Veritate”, czyli „Jedność w Prawdzie”. Wśród tegorocznych laureatów znaleźli się przedstawiciele Kościoła, lokalnej oświaty, nauki i kultury.

Wyróżnienie otrzymał biskup opolski Andrzej Czaja (nie mógł być na uroczystości) oraz Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy dla Niesłyszących i Słabosłyszących w Raciborzu.

Medalami uhonorowano również Agatę i Zbigniewa Wieczorków. Agata Wieczorek jest byłą dyrektor Szkoły Podstawowej Specjalnej nr 10 w Raciborzu, natomiast dr Zbigniew Wieczorek to wykładowca Akademii Nauk Stosowanych w Raciborzu, zaangażowany w rozwój sportu szachowego.

W gronie laureatów znalazł się także dr Jan Duda, przyrodnik i leśnik, autor licznych publikacji poświęconych przyrodzie ziemi raciborskiej. Piątym wyróżnionym został Leonard Fulneczek – matematyk, wydawca, nauczyciel, były wójt gminy Krzyżanowice i nauczyciel miejscowej szkoły, a także dyrygent krzyżanowickiego chóru.

Dni Księdza Prałata Stefana Pieczki są okazją do przypominania postaci wieloletniego proboszcza Raciborza, żyjącego w latach 1932–1991. Ks. prałat Stefan Pieczka był znany z opieki nad potrzebującymi i zaangażowania w życie lokalnej społeczności. Jego postawa pozostaje inspiracją dla kolejnych pokoleń mieszkańców regionu.

Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy dla Niesłyszących i Słabosłyszących im. prof. Marii Grzegorzewskiej w Raciborzu obchodzi jubileusz 190-lecia istnienia. Jego początki sięgają 1836 roku, kiedy z inicjatywy profesora doktora Johanna Karla Christiana Kuha powstał Zakład dla Głuchoniemych – pierwsza tego rodzaju placówka na Górnym Śląsku. Naukę rozpoczęło wówczas zaledwie czworo dzieci. Pierwszym nauczycielem i kierownikiem został Edward Weinhold, który z powodu braku odpowiednich pomieszczeń przyjmował wychowanków nawet pod własnym dachem.

Z czasem niewielka szkoła zaczęła się rozwijać. Przybywało uczniów, nauczycieli i budynków. W 1883 roku powstał gmach przy dzisiejszej ulicy Karola Miarki.

W 1914 roku uczyło się w niej 430 wychowanków. Przez kolejne dziesięciolecia Ośrodek przechodził zarówno okresy rozwoju, jak i trudne chwile. Dwie wojny światowe, kryzysy gospodarcze i zmiany polityczne odcisnęły piętno na jego działalności. Szczególnie tragiczny był rok 1945, kiedy podczas działań wojennych budynki Ośrodka zostały poważnie uszkodzone, a pożar zniszczył bibliotekę liczącą sześć tysięcy książek. Dzieci i młodzież musiały opuścić mury placówki.

Dzięki zaangażowaniu pierwszego powojennego dyrektora, Adama Szymczaka, oraz wielu innych osób 15 lutego 1950 roku szkoła oficjalnie wznowiła działalność.

14 czerwca 1972 roku Ośrodkowi nadano imię profesor Marii Grzegorzewskiej, wybitnej polskiej pedagog, której słowa: „Każdy człowiek ma prawo do szczęścia i do swojego miejsca w społeczeństwie” stały się mottem placówki.

Przez lata Ośrodek dostosowywał się do zmieniających się potrzeb uczniów. Pod koniec lat osiemdziesiątych był drugą placówką w Polsce, która wprowadziła metodę oralno-migową, a następnie opracowaną przez prof. Anielę Korzon metodę komunikacji totalnej. Łączy ona język migowy z kształtowaniem mowy i stanowi ważny element pracy placówki do dziś.

Obecnie Ośrodek jest miejscem nauki, wychowania i wsparcia dzieci oraz młodzieży o zróżnicowanych potrzebach edukacyjnych. Działają tu szkoła podstawowa i szkoły ponadpodstawowe, prowadzone są zajęcia terapeutyczne i specjalistyczne, a także kształcenie zawodowe. Uczniowie rozwijają swoje zainteresowania, uczestniczą w konkursach, zawodach sportowych i wydarzeniach artystycznych.

Dla wielu wychowanków Ośrodek jest jednak czymś więcej niż szkołą. To miejsce, w którym dorastają, nawiązują przyjaźnie, uczą się samodzielności i zdobywają doświadczenia pozostające z nimi na całe życie.

W ostatnich latach placówka przeszła kolejne zmiany. Zmodernizowano budynek główny, prowadzone są prace w budynku mieszkalnym, a oferta edukacyjna jest systematycznie rozwijana. Dzięki wsparciu Województwa Śląskiego, które jest organem prowadzącym, Ośrodek może tworzyć coraz lepsze warunki nauki i pobytu swoich wychowanków.

Jubileusz 190-lecia jest okazją do wspomnienia wszystkich, którzy przez te lata tworzyli historię placówki: jej założycieli, dyrektorów, nauczycieli, wychowawców, pracowników i dobroczyńców. To ludzie, którzy swoją pracą, cierpliwością i zaangażowaniem przyczyniali się do rozwoju kolejnych pokoleń uczniów.

To również moment, by pamiętać o rodzicach i rodzinach wychowanków, którzy powierzali Ośrodkowi swoje dzieci, wierząc, że znajdą tutaj odpowiednią opiekę, zrozumienie i możliwość rozwoju.

Przez 190 lat Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy w Raciborzu pozostaje miejscem, w którym wiedza łączy się z sercem, a cierpliwość, empatia i zaangażowanie kolejnych pokoleń pedagogów pomagają dzieciom i młodzieży rozwijać skrzydła, odnajdywać własną drogę i budować przyszłość pełną nadziei.

Leonard Fulneczek urodził się 26 lipca 1963 roku w Raciborzu. Jest mieszkańcem Krzyżanowic, mężem, ojcem i dziadkiem. Ukończył Wydział Matematyki, Fizyki i Chemii Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Opolu na kierunku matematyka, a następnie studia podyplomowe z historii na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie.

Z zawodu jest nauczycielem, obecnie emerytowanym. Jego działalność zawodowa i społeczna obejmuje jednak znacznie szersze obszary: muzykę kościelną, dyrygenturę chóralną, wydawnictwa, animację kultury oraz samorząd.

W latach 1995–2002 pełnił funkcję dyrektora Szkoły Podstawowej w Krzyżanowicach. W czasie jego kadencji rozszerzono strukturę organizacyjną placówki, powołując liceum ogólnokształcące o profilu informatyczno-językowym. W latach 2002–2010 był wójtem gminy Krzyżanowice, a w latach 2010–2014 radnym powiatu raciborskiego. Po zakończeniu kadencji radnego wycofał się z aktywności politycznej i samorządowej.

Od 1981 roku służy jako organista w parafii św. Anny w Krzyżanowicach. Jest założycielem i dyrygentem działającego przy parafii chóru. Wraz z zespołem zainicjował i współorganizuje Międzynarodowy Przegląd Chórów Pogranicza. To wyjątkowe wydarzenie, podczas którego w krzyżanowickim kościele spotykają się chóry z polskiej i czeskiej strony granicy, wspólnie prezentując bogactwo muzyki chóralnej i podkreślając znaczenie kulturowego dziedzictwa regionu.

Leonard Fulneczek jest współzałożycielem i prezesem Stowarzyszenia Społeczno-Kulturalnego „Ad libitum”, które angażuje się w organizację spotkań i przedsięwzięć promujących historię lokalną. Inicjuje również wspólne projekty z zaprzyjaźnionymi zespołami muzycznymi po obu stronach polsko-czeskiej granicy. Stowarzyszenie posiada status organizacji pożytku publicznego.

Szczególne miejsce w działalności Leonarda Fulneczka zajmuje historia regionalna. Jako wydawca książek, śpiewników i publikacji muzycznych przyczynia się do ocalania od zapomnienia dziejów miejscowości, ludzi i wydarzeń związanych z ziemią raciborską oraz Górnym Śląskiem.

W ramach Oficyny Wydawniczo-Poligraficznej HALEGG ukazało się wiele wartościowych publikacji. Należą do nich między innymi: „Joseph Benedict Polednik. Szkic historyczny o twórcy fundacji dobroczynnej w Lyskach” w opracowaniu Jana Krajczoka, „Raum Tunskirch. Działania wojenne nad Górną Odrą w 1945 roku” Michała Kroczka, „Krzyżanowice. Kronika XX wieku / Kreuzenort. Chronik des XX. Jahrhunderts” Justyny Bindacz oraz polsko-niemieckie wydanie „Historii parafii Krzyżanowice”.

Oficyna wydała również m.in. „Słowem i pieśnią. Zbiór regionalnych przysłów, rymowanek, pieśni, zwyczajów, wierzeń i legend Zabełkowa i okolic” w opracowaniu Agnieszki Drobnej, „Dzieje Chałupek do roku 1918” Kamila Kotasa, „Ludzie tej ziemi. Sylwetki kapłanów spoczywających na cmentarzach w dekanacie gorzyckim. Studium biograficzne” ks. Henryka Olszara, „Gmina Gorzyce w czasach Wielkiej Wojny 1914–1918” Artura Studenta oraz „Opowieści chwałowickie. Dzieje Górnego Śląska (1918–1947) w losach mieszkańców Chwałowic” Jana Krajczoka.

Wśród wydanych pozycji znalazły się także „Historia szkoły w Lubomi”, „Parafia NSPJ w Rogowie. Zarys monograficzny”, zbiór wierszy lokalnych twórców „Moje kochane Krzyżanowice”, a także „Ćwiczenia rytmiczne dla dzieci” Anny Wacławczyk i popularne niemieckojęzyczne śpiewniki „Volks- und Heimatlieder”.

W ostatnim czasie ukazały się m.in. „Historia kościoła pw. NSPJ w Owsiszczach”, „Dziedzictwo kulturowe południowej części powiatu raciborskiego” Marceli Szymańskiej oraz monografie gmin Kornowac i Jejkowice.

Publikacje te mają szczególną wartość, ponieważ dokumentują i popularyzują dziedzictwo mniejszych miejscowości, często pomijane w opracowaniach o szerszym zasięgu. Dzięki zaangażowaniu Oficyny HALEGG lokalne historie, wspomnienia i tradycje otrzymują trwałą formę książkową i trafiają do kolejnych pokoleń czytelników.

Leonard Fulneczek jest autorem kilkunastu artykułów i opracowań poświęconych historii regionalnej. Publikował m.in. w „Nowinach Raciborskich”, dwujęzycznym „Biuletynie Euroregionu Silesia” i magazynie „Nasza historia”. Laureat należy do grona współzałożycieli Stowarzyszenia Lokalna Grupa Działania „Morawskie Wrota”. W latach 2014–2022 pełnił funkcję ławnika Sądu Okręgowego w Gliwicach.

Jego działalność została doceniona licznymi wyróżnieniami. W 2013 roku otrzymał Nagrodę Starosty Raciborskiego „Mieszko” w kategorii „Animacja kulturalna”. W 2015 roku został uhonorowany odznaką „Zasłużony dla Kultury Polskiej”. W 2023 roku otrzymał prestiżową Nagrodę im. Wojciecha Korfantego, przyznawaną przez Związek Górnośląski.

Leonard Fulneczek to człowiek wielu talentów i pasji, który od dziesięcioleci służy swojej małej ojczyźnie wiedzą, pracą i społecznym zaangażowaniem. Jego działalność jest pięknym świadectwem odpowiedzialności za lokalne dziedzictwo oraz dowodem na to, że prawdziwy społecznik pozostawia po sobie nie tylko dokonania, lecz także trwały ślad w pamięci ludzi.

Dr Jan Duda. Pasjonat przyrody, wybitny znawca świata roślin i zasłużony popularyzator walorów przyrodniczych ziemi raciborskiej – urodził się 14 grudnia 1941 roku w Pogrzebieniu. Jest synem Marii i Karola, mężem Felicji.

W 1959 roku ukończył I Liceum Ogólnokształcące im. Jana Kasprowicza w Raciborzu. W 1966 roku uzyskał tytuł magistra inżyniera w Akademii Rolniczej w Poznaniu. Po ukończeniu studiów rozpoczął pracę na uczelni jako asystent, a dwa lata później awansował na stanowisko starszego asystenta naukowo-dydaktycznego na Wydziale Leśnym.

W 1975 roku uzyskał stopień doktora nauk leśnych i objął stanowisko adiunkta. Rok później Rada Wydziału Leśnego Akademii Rolniczej powierzyła mu funkcję opiekuna naukowego Studenckiego Koła Naukowego Leśników.

W 1978 roku, jako stypendysta rządu austriackiego, odbył czteromiesięczny staż naukowy w Instytucie Ekologii Lasu Uniwersytetu Rolniczego oraz w Instytucie Badawczym Leśnictwa w Wiedniu. W 1981 roku otrzymał nagrodę Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, stanowiącą wyraz uznania dla jego pracy naukowej.

W 1990 roku powrócił do rodzinnego Pogrzebienia, gdzie objął stanowisko dyrektora szkoły podstawowej. Niezależnie od obowiązków zawodowych kontynuował działalność naukową, współpracując z Polską Akademią Nauk. Swoją wiedzę i doświadczenie wykorzystywał nie tylko w pracy badawczej, lecz także w działalności edukacyjnej i popularyzatorskiej.

Szczególne miejsce w jego życiu zajmuje przyroda ziemi raciborskiej. W 1990 roku był pomysłodawcą utworzenia Arboretum Bramy Morawskiej w Raciborzu. Opracował również dokumentację naukową dotyczącą lasów na potrzeby Parku Krajobrazowego „Cysterskie Kompozycje Krajobrazowe Rud Wielkich”.

Dr Jan Duda jest autorem ponad dwudziestu książek oraz licznych artykułów poświęconych walorom przyrodniczym regionu. Wśród jego publikacji szczególne miejsce zajmuje album „Osobliwości przyrodnicze Raciborza”, który dokumentuje i utrwala bogactwo lokalnej przyrody, stanowiąc cenne świadectwo jej różnorodności.

Był również orędownikiem powstania kwartalnika „Przyroda Górnego Śląska”, służącego popularyzacji wiedzy przyrodniczej i budowaniu świadomości ekologicznej. Aktywnie działa w Towarzystwie Miłośników Ziemi Raciborskiej. To, co szczególnie wyróżnia dr. Jana Dudę, to niezwykła pasja, z jaką opowiada o roślinach, drzewach i otaczającym nas świecie.

Dr Jan Duda należy do grona tych ludzi, którzy całe swoje życie poświęcają poznawaniu i ochronie przyrodniczego dziedzictwa swojej małej ojczyzny. Łączy wiedzę naukowca z wrażliwością pasjonata i talentem popularyzatora. Dzięki jego pracy ziemia raciborska zyskała nie tylko cenne opracowania i wyjątkowe miejsca przyrodnicze, lecz także oddanego rzecznika jej piękna.

Biskup Andrzej CZAJA, dr hab. teologii dogmatycznej, urodził się 12 grudnia 1963 r. w Oleśnie, w rodzinie Bernarda i Heleny z domu Respondek. W 1982 r. ukończył liceum ogólnokształcące w Oleśnie. W latach 1982–1988 odbył studia filozoficzno-teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym Śląska Opolskiego w Nysie. Święcenia prezbiteratu otrzymał 11 czerwca 1988 r. w Kluczborku z rąk biskupa Jana Bagińskiego.

Po święceniach przez rok pracował jako wikariusz w parafii św. Józefa w Zabrzu. W 1989 r. został skierowany na specjalistyczne studia teologiczne na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. 11 marca 1994 r. obronił pracę doktorską pt. Jedna Osoba w wielu osobach. Pneumatologiczna eklezjologia Heriberta Mühlena, przygotowaną pod kierunkiem o. prof. Stanisława Celestyna Napiórkowskiego OFMConv. Wcześniej, 1 października 1993 r., został zatrudniony jako asystent w I Katedrze Teologii Dogmatycznej KUL. Od 1994 r. prowadził również zajęcia z teologii dogmatycznej na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Opolskiego.

W latach 1996–1998 przebywał na stypendium naukowym w Niemczech, w Ekumenicznym Instytucie Johanna Adama Möhlera w Paderborn. Przygotował tam rozprawę habilitacyjną pt. Credo in Spiritum Vivificantem. Pneumatologiczna interpretacja Kościoła jako komunii w posoborowej teologii niemieckiej, na podstawie której w 2003 r. uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk teologicznych w zakresie teologii dogmatycznej.

Jego działalność naukowa od początku koncentrowała się wokół tajemnicy Kościoła, jego komunijnego charakteru oraz działania Ducha Świętego. Jako kurator Koła Naukowego Teologów KUL zorganizował pięć Tygodni Eklezjologicznych. Od 2004 r. jest stałym organizatorem dorocznych Wykładów otwartych z pneumatologii. Jest współredaktorem Dogmatyki wydanej przez Bibliotekę Więzi oraz autorem zawartego w niej Traktatu o Kościele. Należał i należy do gremiów redakcyjnych oraz naukowych związanych z polską teologią, m.in. z Rocznikami Teologicznymi, Teologią w Polsce, Studia Oecumenica, Więzi, Pastores i Diakonem. Współpracował także z Encyklopedią Katolicką KUL.

Był promotorem czterech rozpraw doktorskich i ponad 60 prac magisterskich. Uczestniczył w licznych kongresach, sympozjach i konferencjach naukowych w kraju i za granicą, m.in. w Grazu, Kijowie, Odessie, Jałcie, Lwowie i Łucku. Aktywnie uczestniczył również w działalności Forum Teologów Europy Środkowo-Wschodniej.

W diecezji opolskiej był cenionym wykładowcą, rekolekcjonistą i kaznodzieją. 14 sierpnia 2009 r. papież Benedykt XVI mianował ks. Andrzeja Czaję biskupem diecezjalnym diecezji opolskiej. Święcenia biskupie otrzymał 29 sierpnia 2009 r. w katedrze opolskiej z rąk swojego poprzednika, abp. Alfonsa Nossola. Jako dewizę biskupią przyjął słowa: Astare coram Te et Tibi ministrare – „Trwać przed Tobą i Tobie służyć”. Jako biskup diecezjalny został wielkim kanclerzem Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Opolskiego.

W Konferencji Episkopatu Polski bp Andrzej Czaja od 2021 r. jest przewodniczącym Komisji Duszpasterstwa KEP. Jest członkiem Komisji Nauki Wiary, Rady ds. Ekumenizmu, Rady ds. Duszpasterstwa Młodzieży, Zespołu ds. Kontaktów z Polską Radą Ekumeniczną oraz Zespołu ds. Stypendiów Naukowych i Językowych, a także przewodniczącym Zespołu ds. Ruchów Intronizacyjnych.

Jest autorem kilku książek oraz ponad 100 artykułów naukowych.

Istotnym rysem jego kapłańskiej i biskupiej posługi jest głębokie przekonanie, że kapłaństwo nie jest osobistą własnością człowieka, lecz darem Chrystusa i udziałem w Jego kapłaństwie. W posłudze pasterskiej stara się łączyć wierność Ewangelii i nauczaniu Kościoła z ewangeliczną otwartością na drugiego człowieka. Jego rysem duchowości jest również duch pielgrzymowania. Od kilku lat przewodniczy diecezjalnemu Camino.

Biskup Andrzej Czaja to wybitny teolog, oddany pasterz Kościoła opolskiego i gorliwy sługa Ewangelii. W posłudze biskupiej Czaja stara się łączyć formację teologiczną z bezpośrednim doświadczeniem życia Kościoła. Pozostaje blisko kapłanów i wspólnot parafialnych, chętnie podejmuje wspólną modlitwę i drogę z wiernymi, a swoją posługę rozumie jako wezwanie do nieustannego trwania przed Bogiem i służenia człowiekowi. Charakterystyczne dla jego pasterskiego stylu są: gorliwość w podejmowaniu odpowiedzialności za Kościół, umiłowanie kapłaństwa Chrystusowego, troska o jego wiernych sług, otwartość na człowieka oraz przekonanie, że Kościół jest wspólnotą pielgrzymującą – wspólnie szukającą Boga, umacniającą się w wierze i posłaną do głoszenia Ewangelii.

Agata i Zbigniew Wieczorkowie pobrali się w 1993 roku. Są rodzicami Oli, Mateusza i Zosi. Oboje urodzili się w Raciborzu. Są absolwentami I Liceum Ogólnokształcącego im. Jana Kasprowicza, tu też się poznali. W czasach szkoły średniej pracowali na rzecz Ruchu Solidarności z Ubogimi Trzeciego Świata w raciborskim oddziale „Maitri”, który w latach 80. miał swą siedzibę przy parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, u proboszcza ks. Stefana Pieczki. Agata była w tym ruchu zdecydowanie bardziej aktywna, a Zbyszek był jednocześnie już od 1985 roku zaangażowany w nielegalną działalność antykomunistyczną, tworząc wraz z kolegami Grono Młodzieży Niezależnej. Brał udział w akcjach ulotkowych i kolportażu wydawnictw II obiegu. Młodzi opozycjoniści zorganizowali zainicjowaną przez Wieczorka pikietę sklepu monopolowego przy ulicy Opawskiej w Raciborzu. Zbyszek 22 sierpnia 1986 roku stanął z przygotowanym transparentem „Sierpień miesiącem trzeźwości. Solidarni w otrzeźwieniu” i został zatrzymany przez milicję. Uczestniczył w wielu inicjatywach GMN-u, zaangażował się zwłaszcza w kampanię wyborczą Komitetu Obywatelskiego „Solidarność” w roku 1989.

Agata po maturze została studentką pedagogiki specjalnej na Uniwersytecie Szczecińskim. Po studiach, w 1993 roku, rozpoczęła pracę w Szkole Specjalnej na Ostrogu, w której pozostała do roku 2026. W latach 2018–2022 pełniła funkcję dyrektora Zespołu Szkół Specjalnych, natomiast wicedyrektorem była dwukrotnie (2013–2018 i 2024–2025). Praca kadry pod jej kierunkiem opierała się na budowaniu przyjaznej atmosfery i troski o dalsze losy wychowanków. Zdobywała dodatkowe fundusze, aby uczniowie mieli jak najszerszy dostęp do pomocy edukacyjnych czy kreatywnych zajęć. Była zaangażowana w inicjatywy na rzecz osób z niepełnosprawnościami, integrację społeczną oraz wsparcie absolwentów szkoły w usamodzielnianiu się. Całe pokolenia uczniów mogły się czuć dzięki niej wyjątkowo.

Zbigniew w 1987 roku rozpoczął studia filozoficzne na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie i na tej uczelni uzyskał również tytuł doktora nauk humanistycznych. Pracował jako nauczyciel etyki i filozofii w I LO, a od roku 1992 jest związany z Akademią Nauk Stosowanych w Raciborzu (wcześniej PWSZ), gdzie jest adiunktem i dyrektorem Instytutu Studiów Społecznych. Wielu uczniów i studentów wspomina go jako wyjątkowego wykładowcę, pełnego pasji, zaangażowania i niezwykłego spojrzenia na świat. Wraz z Leszkiem Szczasnym na kanale „Zbychu i Lechu dają do myślenia” popularyzował filozofię w oryginalny i często zaskakujący sposób.

Jest utytułowanym szachistą. Przez lata wspierał, budował i reprezentował klub Silesia Racibórz, angażując się także w upamiętnianie historii i tradycji szachowych w regionie. Był związany z Raciborskim Stowarzyszeniem Samorządowym „Nasze Miasto” (NaM), z ramienia którego kandydował na radnego. Wspiera i promuje artystów, organizując wystawy i wykłady o sztuce. Od lat jest wolontariuszem w raciborskim Hospicjum im. św. Józefa.

Agata i Zbigniew Wieczorkowie to ludzie, do których zawsze można zwrócić się o pomoc. O ich postawie wobec bliźniego niech świadczy fakt, że tuż po wybuchu wielkoskalowej wojny na Ukrainie bez wahania przyjęli pod swój dach młode małżeństwo, które jest z nimi związane do dzisiaj. Małżeństwo Wieczorków związało swoje życie z naszym miastem i wielu Raciborzan docenia wkład, jaki wnieśli w naszą wspólnotę.