Bieńkowice wczoraj i dziś

Jednak dopiero po 1990 r., kiedy nie było już cenzury, zajął się badaniem przeszłości wsi na poważnie. Od końca wojny minęło wiele lat, starsze pokolenia wymierały i zbieranie informacji nie było już takie łatwe. Pan Cwik zaczął od wgłębiania się w literaturę. Przeczytał historię archiprezbiteratu raciborskiego ks. Augustyna Weltzla i dostrzegł, jak kiedyś skrupulatnie odnotowywano wszystkie fakty. To go zafascynowało i jednocześnie zmobilizowało do pracy. Zasłyszane przy różnych okazjach informacje zaczął spisywać. Posegregował wszystkie wycinki z gazet, kserokopie książek. Zaczął docierać do najstarszych mieszkańców pytając o fakty z przeszłości. Ludzka pamięć jest jednak zawodna i nie zawsze wszystkie wydarzenia da się odtworzyć. 

Czytał, głównie niemiecką literaturę sprzed 1945 r., gdyż nowsza, ta z czasów PRL-u, mówiła jedynie o piastowskich początkach, ruchu robotniczym i powstaniach. - O tych powstaniach nikt u nas nie słyszał, bo mówiło się na nie "pucz". Dopiero jak zapytałem o "pucz", to ludzie zorientowali się o co chodzi – opowiada pan Alois Cwik. 

Dużo pomogła mu znajomość z ks. Franciszkiem Pawlarem, byłym krzanowickim proboszczem, który już jako emeryt zamieszkał w swoim domu w Bieńkowicach. Pan Cwik spędził z nim na rozmowach wiele czasu, a materiały historyczne, które zbierał ksiądz Pawlar były "kopalnią" informacji. Przydały się także lata nauki w niemieckiej szkole, kiedy teksty drukowano w tzw. gotyku, więc i najstarsza historia Bieńkowic dla Aloisa Cwika nie kryła tajemnic.

Spotkanie autor zakończył sentencją: Kto mówi i pisze niepełną prawdę jest kłamcą. 
Czytelników zaś poprosił o uważną lekturę. - Za jakiś czas możemy się spotkać i porozmawiać o treści i odpowiem na pytania czy wątpliwości. 

Na spotkaniu promującym książkę, które odbyło się w świetlicy w Bieńkowicach 20 grudnia przybyli mieszkańcy z całej gminy, wśród których liczne grono stanowili ludzie młodzi.