Raciborski poprawczak szykuje się na 70. urodziny

Wielu raciborzan wciąż pamięta widok grupy wychowanków placówki, którzy niezależnie od pogody i pory roku przemieszczali się pieszo z siedziby zakładu przy ulicy Wojska Polskiego do warsztatów szkolnych – od 1960 r. zlokalizowanych w starych stajniach huzarskich na Ostrogu, a potem na Płonię, gdzie w 2012 r. przy ul. Adamczyka 14 oddano do użytku najnowocześniejszy tego typu obiekt w Polsce, tworzący całość składającą się z warsztatów szkolnych, szkół, budynku administracyjnego, zaplecza sportowego. Starsi mieszkańcy miasta zapewne zapamiętali wychowanków, którzy od samego początku działalności placówki z zaangażowaniem wykonywali zadania na rzecz odbudowy miasta z powojennych zniszczeń-to m.in. rękoma wychowanków zbudowany został stadion przy ul Zamkowej czy hale Raciborskiej Fabryki Kotłów; nieletni wraz z opiekunami uczestniczyli w popularnych wówczas akcjach żniwnych i wykopkach, obozach archeologicznych, opiekowali się miejskimi terenami zielonymi, wykonywali prace społeczne na rzecz raciborskich instytucji. Wszędzie tam, gdzie potrzebne były ręce do pracy, nie mogło zabraknąć młodych ludzi w charakterystycznych uniformach i trudno jest dziś znaleźć w naszym mieście szkołę, przedszkole, zakład pracy, który nie skorzystałby z pomocy podopiecznych raciborskiej placówki. A kiedy w 1997 r. żywioł pustoszył kolejne kwartały miasta, to wychowankowie zakładu, ramię w ramię ze strażakami i ochotnikami, budowali umocnienia, pomagali w ewakuacji ludzi, ratowali ludzki dobytek.

- Ta wyjątkowo bogata aktywność społeczna i owocna współpraca zakładu z podmiotami zewnętrznymi nie byłaby możliwa, gdyby nie zaangażowanie, oddanie, pasja kolejnych pokoleń pracowników, którzy mozolnie, w trudzie powojennego świata, cegiełka po cegiełce budowali zręby nowoczesnej i efektywnej placówki resocjalizacyjnej – mówi dyrektor Grzegorz Bulenda - Tym ludziom należą się wyrazy szczególnego uznania, bo przyszło im działać w skrajnie trudnych warunkach: w chaosie powojennego świata, wobec rozpadu więzi społecznych, przy trudnościach z zaopatrzeniem w najprostsze artykuły spożywcze- a przecież przy Wojska Polskiego przebywało w jednym czasie ponad 150 mężczyzn! To dzięki determinacji i ofiarnej pracy wychowawców, nauczycieli, instruktorów nauki zawodu, pracowników administracji i obsługi udało się w Raciborzu stworzyć miejsce, w którym wielu młodych ludzi znalazło bezpieczne schronienie, życzliwość, wsparcie, których najczęściej zabrakło w rodzinnym domu. Te 70 lat to przede wszystkim zasługa naszych poprzedników, którym dziś z całego serca dziękujemy za ich pracę. Nam pozostał obowiązek kontynuowania i rozwijania rozpoczętego przez nich dzieła.

Historia raciborskiej placówki to historia bardzo dobrej współpracy z wieloma instytucjami: Urzędem Miasta, Starostwem Powiatowym, Ośrodkiem Sportu i Rekreacji, Państwową Wyższą Szkołą Zawodową, Zamkiem Piastowskim, raciborskimi placówkami oświatowymi, stowarzyszeniami, zakładami pracy jak Rafako czy Ośrodek Kształcenia Zawodowego. Nie sposób pominąć wielu życzliwych nam i oddanych wspólnej idei ludzi, którzy pomagali i pomagają pracownikom placówki w ich codziennych działaniach- to kierownictwo resortu sprawiedliwości z panem ministrem Michałem Wosiem, pracownicy właściwych departamentów w Ministerstwie Sprawiedliwości na czele z obecną dyrektor Departamentu Spraw Rodzinnych i Nieletnich panią sędzią Beatą Turek, ministerialni wizytatorzy – na czele z wieloletnią opiekunką raciborskiej placówki panią Bożeną Gądecką, kolejni prezydenci miasta i starostowie, Józef Pluta, Grzegorz Wawoczny, Artur Siódmiak, Katarzyna Konewecka-Hołój, kamieniarz Zdzisław Głowacz z synami… To tylko kilka nazwisk z długiej listy naszych przyjaciół, na których zawsze możemy liczyć.

Dziś raciborski Zakład Poprawczy i Schronisko dla Nieletnich to ceniona w branży i nowoczesna, świetnie wyposażona placówka resocjalizacyjna, umiejętnie współpracująca ze środowiskiem społecznym, otwarta na współczesne wyzwania. Wiele inicjatyw zaproponowanych przez wychowawców i nauczycieli jest prezentowanych w specjalistycznych opracowaniach jako przykłady dobrych praktyk resocjalizacyjnych. Warto wspomnieć choćby o wolontariatach w polskich parkach narodowych, podczas których wychowankowie przyczyniają się do poprawy bezpieczeństwa i komfortu turystów w polskich górach czy pracach społecznych na Zamku Grodziec; działalności Grupy Animacyjnej Psotniki, która w kolorowym show bawi dzieci z raciborskich szkół i przedszkoli; akcji RowerToPower, dzięki której osoby znajdujące się w trudnej sytuacji życiowo-materialnej mogą cieszyć się z posiadania własnego roweru; Biegu Małego Polaka, który promuje nie tylko aktywność ruchową, ale przede wszystkim wartości patriotyczne; akcji Poprawna sadzonka, w ramach której do raciborzan trafiają zdrowe, ekologicznie hodowane sadzonki warzyw; remontach mieszkań wspólnie ze Stowarzyszeniem Piękne Anioły, dzięki którym dzieci mogą cieszyć się czystymi, przytulnymi i pięknie wyposażonymi pokojami. Warto przywołać akcję Czapka św. Mikołaja i sprzątanie rzeki Rudy. Nie sposób pominąć działań wokół upamiętnienia por. cc Eugeniusza Chylińskiego i żołnierzy Polskiego Państwa Podziemnego, którzy spoczywają na raciborskich nekropoliach. A nade wszystko należy podkreślić skuteczną pracę wychowawczą i stałą codzienną gotowość do wspierania każdego, kto tylko zgłosi się do placówki po pomoc. Tak, jak to było 70 lat temu, wczoraj i jak będzie, mamy nadzieję, przez kolejne lata.

Wiosną przyszłego roku odbędzie się w Raciborzu jubileuszowa konferencja naukowa zorganizowana przez raciborski poprawczak, w ramach której zaproszeni naukowcy i praktycy będą dyskutować o teraźniejszości i perspektywach rozwoju systemu polskiej resocjalizacji.