Willkommen in Lubowitz

Łubowice jako pierwsze w powiecie raciborskim będą miały na rogatkach wsi dwujęzyczne nazwy – polską urzędową Łubowice oraz niemiecką Lubowitz. Chcieli tego w konsultacjach społecznych mieszkańcy. Poparły ich władze gminy. Wprowadzenie dwujęzycznej nazwy nastąpiło oficjalnie 11 kwietnia, z chwilą wpisania do odpowiedniego rejestru gmin. Łubowice są jedną z 208 polskich miejscowości z 11 wspólnot terytorialnych, które mają dwujęzyczną nazwę.

Ta wieś w gminie Rudnik postrzegana jest na centrum kultury mniejszości niemieckiej w powiecie raciborskim. Stąd wywodził się poeta Joseph von Eichendorff, tu też działa Górnośląskie Centrum Kultury i Spotkań mu poświęcone. Miejscowość odwiedza szereg gości z Niemiec. W narodowym spisie powszechnym, ku zaskoczeniu działaczy DFK, więcej mieszkańców gminy Rudnik określiła jednak swoją narodowość jaką śląską, a nie niemiecką. Jedyną gminą, w której udział mniejszości niemieckiej w spisie przekroczył 20 proc. są Krzanowice. Tu również planuje się wprowadzenie nazw dwujęzycznych, ale ostatecznych decyzji jeszcze nie ma.

(w)

Zgodnie z Ustawą o mniejszościach narodowych i etnicznych (Ustawa z dnia 6 stycznia 2005 r. o mniejszościach narodowych i etnicznych, oraz o języku regionalnym), na terenach zamieszkanych przez mniejszości narodowe, etniczne lub posługujące się językiem regionalnym, istnieje możliwość wprowadzenia nazewnictwa geograficznego w językach mniejszości. Nazwy takie można wprowadzić wyłącznie w językach mniejszości uznanych ww. ustawą (mniejszości narodowe: białoruska, czeska, litewska, niemiecka, ormiańska, rosyjska, słowacka, ukraińska i żydowska; mniejszości etniczne: karaimska, łemkowska, romska i tatarska) oraz w języku regionalnym (kaszubskim). Dodatkowe nazwy w językach mniejszości można wprowadzać dla obiektów fizjograficznych, miejscowości i ich części oraz dla ulic i placów. Nazwy miejscowości niezamieszkanych, obiektów fizjograficznych oraz ulic, placów itp. w językach mniejszości mogą być ustalone tylko w gminach, w których mniejszość, w której języku ma być ustanowiona nazwa, stanowi co najmniej 20% mieszkańców. W przypadku miejscowości zamieszkanych, nazwy mniejszościowe mogą być ustalane również dla gmin nie spełniających wymogu ilościowego liczby zamieszkującej jej mniejszości. Dla takich miejscowości można wprowadzić nazwę dodatkową o ile w wyniku konsultacji, których zasady i tryb przeprowadzenia określa rada gminy, za taką nazwą opowie się ponad 50% mieszkańców. Nazwy miejscowości i obiektów fizjograficznych w językach mniejszości mogą być wprowadzone na terenie całej gminy lub jej części. Nazwy te nie mogą być stosowane samodzielnie i muszą zawsze wystąpić po oficjalnej nazwie w języku polskim. Nazwy w językach mniejszości nie mogą nawiązywać do nazw z okresu 1933-45 nadanych przez władze Trzeciej Rzeszy Niemieckiej lub Związku Radzieckiego. Ograniczenie to ma na celu niedopuszczenie do przywracania nazw nadanych w okresie II wojny światowej przez okupacyjne władze niemieckie i radzieckie, oraz na niedopuszczeniu przywracania nazw nadanych przez władze Niemiec po roku 1933, kiedy to na masową skalę germanizowano nazwy geograficzne pochodzenia nie niemieckiego, np. wtedy zamieniono nazwę pochodzenia słowiańskiego Goradze (obecna polska nazwa to Górażdże) na Waldenstein oraz Sczedrzik (obecnie Szczedrzyk) na Hitlersee. Dodatkowe nazwy mogą być używane jedynie na obszarze gmin wpisanych do Rejestru gmin, na których obszarze używane są nazwy w języku mniejszości prowadzonego przez ministra właściwego do spraw wyznań religijnych oraz mniejszości narodowych i etnicznych (obecnie jest to minister spraw wewnętrznych i administracji). Wpisu do tego rejestru minister dokonuje na wniosek rady gminy – źródło wikipedia.