Wieczór z włoskimi wierszami Marka Rapnickiego

Najpierw rozmowa z autorem „Kolibra”, który ukazał się w sierpniu tego roku w prestiżowej serii Biblioteka Toposu (Gdynia-Kraków 2025), którą dyrektorka RCK, Joanna Maksym-Benczew zaczyna wierszem „Rodzaj smutku”, zaczynającym się od słów: „Wiersz jest z tłoczni serca / i z ciszy między opuszkami a klawiszem // potem leżakuje …”. Kiedy się wiersze „uleżą” w notesie lub komputerze, powstaje zbiór poezji, który prowadząca rozmowę skłania do pytań o metodę twórczą, o stopień zakorzenienia na Śląsku, wreszcie o to, z jakiej epoki jest autor wierszy, bardzo często odwołujących się przecież do przeszłości i historii sztuki. Pytania inspirujące i głębokie, na które odpowiedzieć warto by na piśmie. Formą częściowej odpowiedzi jest właśnie poezja, którą Marek Rapnicki rozpina między teraźniejszością a przeszłością, między sacrum a profanum.

Po dwudziestu minutach na proscenium wchodzą Włodzimierz Galicki z Łodzi i Arkadiusz Popławski z Raciborza. Ten pierwszy to wybitny recytator i propagator współczesnej poezji, legitymujący się wieloma scenariuszami monodramów na podstawie wierszy, od Norwida poczynając; drugi zaś to arcymistrz organów, koncertujący wirtuoz i pedagog. Artyści znają się od trzech godzin a prezentują spójny i logiczny, przeszło godzinny montaż słowno-muzyczny pt. „Tęsknota pełna blasku, czyli wiersze włoskie Marka Rapnickiego”. Poetycka, sugestywnie podana opowieść Włodzimierza Galickiego karmi się utworami ze wspomnianych trzech tomików raciborzanina, a Arkadiusz Popławski pointuje ją na pianinie okruchami muzyki z Italii. Raz będzie to „O sole mio”, w finale zaś fragment arii Cavaradossiego z „Toski”… Słowo i dźwięk klawiszy nie rywalizują, lecz uzupełniają się, tworząc przekonywującą całość, która zebraną sześćdziesięcioosobową widownię zachwyca i przenosi w lepszy świat sztuki. Wyczuwalne na sali porozumienie obu wykonawców sprzyja słowu poetyckiemu italskiego wędrowca, budzi wśród słuchaczy oczarowanie („Incanto”, jak ogłasza jeden z wierszy) formą i tematem, przenosi do Rzymu czy Sieny albo przed obrazy trecenta lub Caravaggia, czy wreszcie do zapomnianych romańskich świątyń wczesnego średniowiecza… Poezja Marka Rapnickiego jest dziennikiem podróży i modlitwą, skargą dnia dzisiejszego i wołaniem o prawdziwą chrześcijańską twarz Europy.

Tło, czyli scenografia wyczarowana przez Andrzeja Śliwickiego, w bieli i niebieskości, dopełnia nastroju tego listopadowego wieczoru. Wszyscy, którzy wychodzą z tomikiem „Koliber”, będą mieli szansę zatrzymać w pamięci te dwie godziny na zawsze.