Laparoskopowe operacje przepuklin pachwinowych

Droga przejścia jądra z brzucha do miejsca ostatecznego pobytu biegnie przez kanał międzymięśniowy znajdujący się w pachwinie – tzw. kanał pachwinowy. Łączność jądra z jego pierwotnym miejscem pobytu utrzymywane jest przez powrózek nasienny,w którym przebiegają naczynia, nerwy, drobny mięsień oraz nasieniowód.Wszystkie te struktury otoczone są pochewką na kształt kabla elektrycznego. Obecność tej struktury jest odpowiedzialna za osłabienie ściany brzucha w tym miejscu. Podczas ciężkiej pracy, jak również z biegiem lat, gdy mięśnie brzucha ulegają osłabieniu, kanał pachwinowy nie wytrzymuje naporu jelit i poszerza się. Powstają wrota przepukliny. Poprzez te wrota jelita z jamy brzusznej przemieszczają się pod skórę, tworząc w pachwinie zwanej dawniej – słabizną – miękki, tkliwy guz pod skórą.

Zdarza się, że wrota zaciskają pętlę jelita obecną w przepuklinie doprowadzając w szybkim tempie do zamknięcia dopływu i odpływu krwi. Ta sytuacja nosi nazwę zadzierzgnięcia, jest niebezpieczna dla życia i wymaga natychmiastowej interwencji. Przepuklina pachwinowa i jej powikłania towarzyszyły człowiekowi od samego początku i będą towarzyszyły nadal pomimo postępu medycyny jest bowiem związana z konstrukcją ludzkiego ciała.

Obecność przepukliny w dawnych czasach eliminowała człowieka z życia społecznego. Dolegliwości stopniowo uniemożliwiały pracę chłopom i rzemieślnikom, ale również noszenie zbroi rycerzom i zmuszały do szukania porady lekarskiej. Dawniejsi lekarze nie umieli „naprawiać” przepuklin. O dramatycznych próbach leczenia świadczą chociażby opisy przypalania pachwiny gorącym żelazem. Powstająca głęboka blizna miała zapobiegać wypadaniu jelit.

Technikę operacyjną przepukliny pachwinowej opisał dopiero w 1884 roku Edoardo Bassini, chirurg włoski z Padwy. Okazała się tak skuteczna, że jeszcze do dnia dzisiejszego stosuje się jej zmodyfikowane elementy w nowoczesnym leczeniu przepuklin. Kolejna rewolucja w leczeniu przepuklin ma miejsce w chwili obecnej. Umożliwił ją rozwój techniki. Opracowanie i wprowadzenie do codziennej praktyki sztucznych, nie dających odczynów przy wgajaniu protez powięzi  - tak zwanych siatek - zaowocowało rozwojem beznapięciowych operacji przepuklin. Wyprodukowanie laparoskopu i narzędzi laparoskopowych umożliwiło z kolei naprawę powłok ciała od wewnątrz tak zwanymi technikami małoinwazyjnymi.

W Lecznicy od lat wykonuję operacje naprawcze przepuklin pachwinowych techniką laparoskopową. Zabieg jest robiony w znieczuleniu ogólnym dotchawiczym. Nad pępkiem przez niewielką, około centymetrową rankę wprowadza się do jamy brzusznej gaz – dwutlenek węgla. Tworzy on środowisko i przestrzeń do wykonania zabiegu. Następnie wprowadza się cienki, szerokości 1 cm port, czyli rurkę, przez która do jamy brzusznej wkłada się urządzenie optyczne z kamerą. Obraz kamery wyświetlany jest na monitorze. Przez dodatkowe dwie niewielkie ranki wprowadza się porty dla narzędzi laparoskopowych.

Worek przepuklinowy usuwa się od strony jamy brzusznej a na wrota przepuklinowe i okolice nakłada się sztuczną protezę powięzi - siatkę. Siatkę mocuje się staplerem lub klejem tkankowym do powłok brzusznych. Zabieg trwa przeciętnie około godziny. Do domu chory powraca przed upływem doby. Sztuczna proteza powięzi, czyli siatka, przerasta w ciągu kilku miesięcy tkankami i wytwarza żywe wzmocnienie powłok brzusznych.

Zabieg jest zalecany zarówno osobom młodym jak i w starszym wieku, szczególnie zaś dedykowany jest pacjentom z nawrotem przepukliny pachwinowej. Ponowna operacja przez bliznę w pachwinie dodatkowo osłabia tkanki i jest powodem dalszych nawrotów.  U tych chorych jest to operacja z wyboru. Stosując laparoskop można  zaopatrzyć w jednym czasie przepuklinę po obu stronach, co wcale nie zdarza się tak rzadko. Można również zaszyć jednocześnie współistniejącą przepuklinę pępkową, gdyż leży ona w miejscu wprowadzenia portu pępkowego. Zachęcam do korzystania z naszych doświadczeń.

Lecznica Imienia Świętego Łazarza
ul. Chodkiewicza 23
47-400 Racibórz
tel: 32 419 08 88