Na weekend: Adolph Polko

W 1836 r. kupiec Adolph Heinrich Polko założył w Raciborzu fabrykę chemiczną, która produkowała głównie acetylen, później także spirytus, winiaki i likiery. Rychło stała się największą gorzelnią w Raciborzu, zajmując zamknięty teren pomiędzy obecnym pl. Długosza a ul. Basztową. Pod nazwą Sprit und Likörfabrik A.H. Polko, prowadzona przez spadkobierców, czynna była aż do 1945 r.

To Polko położył podwaliny pod słynny przed wojną raciborski przemysł cygarowy. W 1854 r. powierzył fachowcowi z Bremy, Hermannowi Reinersowi, produkcję cygar, dając mu na początek pomieszczenia w swojej fabryce. Zakłady Reinersa rychło się rozwinęły. Polko założył w Raciborzu bank o nazwie Oberschlesicher Kreditverein (Górnośląskie Towarzystwo Kredytowe). Prowadził go jako dyrektor, do czasu kiedy OK stał się filią Deutsche Banku.

Wybrano go rajcą miejskim, a następnie przewodniczącym Rady Miejskiej. Widział sprawy rozwoju komunalnego w aspekcie światowym. Fachowcy angielscy, w 1858 r, zbudowali w Raciborzu gazownię, co umożliwiło budowę gazowego oświetlenia ulicznego. W 1880 r. przekonał rajców do budowy instalacji wodociągowej i gazowej dla Wyższej Szkoły Publicznej, która mieściła się na nieistniejącym już pl. Mostowym. Z jego inicjatywy, w latach 1881-1890, założono park miejski, zwanym później starym parkiem (obecnie teren Cukrowni), oraz promenadę, która prowadziła od dworca kolejki wąskotorowej Racibórz-Płonia do Dębicza (dworzec znajdował się w miejscu obecnej stacji benzynowej na ul. Piaskowej, tuż obok mostu). Jako zwolennik polityki Bismarcka zafundował żeliwny obelisk z medalionem przedstawiającym podobiznę kanclerza. Obelisk stał we wspomnianym starym parku. Wytyczył obecną ulicę Sienkiewicza.

Aby zrobić przyjemność swojej żonie, z wyznania katoliczce, polecił dobudować szpiczastą wieżę na kościele farnym. Dotychczas był tam płaski dach. Sfinansował zakup zegarów. Po przeniesieniu targów zwierzęcych z obecnego pl. Wolności, A.H. Polko wziął na siebie koszty przebudowy tego miejsca. Powstały tu zieleńce i pierwsza w Raciborzu fontanna. W 1884 r., na jego cześć, nazwano to miejsce Polkoplatz. Nazwa ta obowiązywała do 1934 r. Potem zmieniono ją na Horst-Wessel-Platz na cześć członka SA, który zginął podczas puczu, autora hymnu Die Fahne hoch. A. Polko był królewsko-pruskim radcą handlowym i honorowym obywatelem Raciborza.

W 1848 r., podczas Wiosny Ludów, na jego wniosek „na publicznem zebraniu w Raciborzu przyjęto rezolucyą potępiającą rozbiór Polski i wzywającą rząd, aby przyłożył rękę do odbudowania tejże Polski”.

Opracowano na podstawie tekstu Michaela Seligera, prawnuka A. H. Polko, opublikowanego w „Der Ratiborer”.