Duch z raciborskiego zamku? Intrygujące zdjęcie naszego Czytelnika!

Pan Henryk przesłał tzw. surowe zdjęcia do naszej redakcji i zgodził się na ich publikację. Nie były modyfikowane komputerowo. Wykonano jest aparatem w smartfonie. Na dwóch kolejno postępujących po sobie ujęciach widać odbicia światła, a w jednym ludzką twarz. - Kiedy przeglądałem te zdjęcia, od razu ta twarz rzuciła mi się w oczy. Może to jakaś zjawa? - pyta.

Raciborski zamek kryje w sobie wiele tajemnic. Dotyczą one przejścia pod Odrą, głowy Tatara i duchów. Oto dwa najbardziej znane wątki spopularyzowane w literaturze.

Na zamku przechowywano ponoć chustę z wypalonym otworem w kształcie dłoni. Była to pamiątka po pewnej kobiecie z Rudnika, która w dzień zaduszny stała się mimowolnie uczestniczką mszy duchów w kościele w Rudniku. Tę barwną legendę wspomina w swoim zbiorku Hyckel. Razu pewnego, a było to w dzień zaduszny, jedna kobieta z Rudnika poszła na poranną mszę. Nie wiedziała jednak dokładnie, która godzina (a było już dawno po północy) gdyż jej zegar stanął, a o tej porze roku jest długo ciemno. Myślała więc, że już czas, by pójść do kościoła. Kiedy weszła do kościoła, ławki były już prawie zapełnione, a msza już się rozpoczęła. Znalazła jednak jeszcze jedno wolne miejsce i szybko usiadła. Nagle ogarnęła ją trwoga. Zauważyła, że ksiądz przy ołtarzu poruszał się bezdźwięcznie, a ludzie dziwnie się jej przyglądali. Spostrzegła też, że byli to ludzie, którzy już dawno umarli. Spośród tłumu zobaczyła swoją dawno zmarłą przyjaciółkę, która siedziała teraz obok niej. Ona to nachylając się szepnęła jej cicho do ucha: Czego tu chcesz? To jest nasza msza. Wyjdź zaraz jak tylko zadzwonią na podniesienie, gdyż może cię spotkać coś złego. Ledwo wypowiedziała te słowa a już zadzwoniono. Kobieta podniosła się i szybko wyszła. Spostrzegła też, że za nią podążają złe duchy. Biegła szybko i na szczęście zobaczyła jakąś otwartą bramę, za którą się schowała. Pierwszy z duchów zdołał jej tylko ściągnąć chustę z głowy. W skutku przeżytego strachu kobieta wnet zmarła, a chustka z wypalonym otworem w kształcie dłoni, tj. miejscem po dotknięciu ducha, było jeszcze długo przechowywane w zamku na Ostrogu.

Pewna kobieta wspominała, że mieszkała przed wojną na zamku, gdzie rezydowali też urzędnicy księcia raciborskiego. Byli przekonani, że w starych murach straszy. Odgłosy wychodziły ze starych, potężnych skrzyń na ubrania. Po wojnie kobieta przyjechała do Raciborza i chciała zobaczyć swoje dawne mieszkanie. Nowa lokatorka nie widziała problemu. W pewnym momencie zapytała jednak: - Przepraszam, może państwo będziecie zdziwieni moim pytaniem, albo będziecie rozśmieszeni, ale czy czasami tutaj nie straszy? Kiedy się wprowadziliśmy, jeszcze nie zdążyliśmy uporządkować mebli i całego dobytku. Mój mąż ułożył się na kozetce w kuchni, a ja miałam łóżko już w tym pokoju. Obudziło mnie w nocy szuranie w kaflowym piecu stojącym w rogu. Zauważyłam męską postać odwróconą tyłem, która łopatką szurała w tym piecu. Więc ja mówię: - Karolu, coś ty oszalał? Jutro to zrobisz. I nagle ta postać zniknęła między tym piecem i ścianą. To ja zaraz wiedziałam, że coś jest nie tak i do rana się modliłam za dusze zmarłe. Rano mojemu małżonkowi mówię: - Co ty oszalałeś w nocy? On na to: - Coś ty pogłupiała? Co ja bym w nocy tam przy piecu robił? Zaraz następnego dnia pobiegła do księdza i on zaraz przyszedł poświęcić to mieszkanie i od tego czasu był spokój.

opr. w