PKS stawia na komfort. Nowe autobusy

Blisko 4 mln zł wydało Przedsiębiorstwo Komunikacji Samochodowej w Raciborzu na zakup nowoczesnych autobusów. – Nie dostajemy znikąd dotacji tak jak miejscy przewoźnicy, dlatego cokolwiek kupujemy, czy remontujemy, to tylko z własnych środków. Zakup nowych autobusów możliwy był tylko dzięki temu, że od czterech lat dokumentujemy dodatni wynik finansowy – zapewnia prezes PKS, Kazimierz Kitliński. Wkrótce, przypomnijmy, udziały w PKS-ie ma przejąć powiat raciborski.

W styczniu na ulicach naszego miasta pojawiło się pięć całkiem nowych autosanów tramp. Kilka tygodni później dołączyły do nich trzy mercedesy conecto. Wczoraj z fabryki wyjechało pięć ostatnich autosanów. Od poniedziałku pasażerowie już będą mogli z nich korzystać.

– Kupując autobusy kierowaliśmy się przede wszystkim komfortem i bezpieczeństwem pasażerów – podkreśla prezes Kitliński. Wszystkie wyposażono w wygodne, miękkie siedzenia, są maksymalnie wyciszone, tak aby warkot silnika nie przeszkadzał podróżnym. Dodatkowo w dwóch z nich zamontowano klimatyzację.

Mercedesy pomieszczą ponad 80 pasażerów. Znajduje się w nich 51 miejsc siedzących i około 30 stojących. W autosanach miejsca starczy dla 56 podróżnych. Jest w nim 39 siedzących i około 17 miejsc stojących.

Jak się prowadzi nowy autobus? – Wygodniej, bardziej komfortowo. Przesiąść się ze starego autobusu do tego nowo zakupionego, to jak zamienić malucha na mercedesa. To zupełnie inna epoka – porównuje inspektor ds. Przewozów i Marketingu, Damian Knura. – Niestety, nie wszyscy pasażerowie są zadowoleni z nowych autobusów. A wszystko przez to, że raz się zdarzyła awaria ogrzewania. W dodatku przy 25 stopniowym mrozie. Od razu polecieli donieść na nas prasie – żali się jeden z kierowców.

Jednak zakup nowych autobusów, to nie jedyna inwestycja, jaką zrealizowało w ostatnim czasie PKS. – We wrześniu zakończyliśmy generalny remont stanowisk kasowych. Do końca tego roku chcemy odnowić cały dworzec. Takie miejsce powinno być przecież wizytówką miasta. Nasz wygląda strasznie – wspomina Kitliński.

(k)