Fajnie brać na zeszyt, trudniej oddać

Kupowanie na krechę miały ukrócić kasy fiskalne. Nie ukróciły, ale za to skomplikowały życie sprzedawcom. Przed nimi mogli rozliczyć się z przychodu z chwilą, gdy klient zapłacił. Teraz muszą się rozliczyć od razu, czy klient płaci, czy nie. Nie można bowiem wydać towaru, bez nabicia transakcji na kasę.

Ludzie tymczasem przychodzą i proszą, nieraz błagają, bo akurat zabrakło im pieniędzy, a jeść coś trzeba. Sprzedawcy z litości towar dają na zeszyt, ale od razu nabijają transakcję na kasę. Do kajetu lądują paragony, przyczepione do kartki z imieniem i nazwiskiem wspartej osoby. Fiskus ma swoje, sprzedawca ma dylemat. Odda czy nie odda pieniędzy?

- Niestety, często same płacimy za to, że chcieliśmy komuś pomóc. W urzędzie skarbowym musi się wszystko zgadzać. Stan kasy fiskusa już nie interesuje – mówi ekspedientka jednego z niewielkich sklepów spożywczych blisko centrum. Bądź tu więc dobry.

Dlaczego pomagają? - Mamy miękkie serca - mówią. – Do mnie przychodzi sześć pań emerytek, które mają naprawdę niskie dochody. Po opłaceniu wszystkich mediów i lekarstw do życia zostaje im niewiele – tłumaczy Grażyna Szemiel, ekspedientka spożywczaka przy Opawskiej. Panie te kupują tylko najpotrzebniejsze rzeczy. Zazwyczaj chleb, masło, mleko i kawałek rybki na obiad. – Zawsze oddają w terminie. Kilka razy w tygodniu przychodzi 85-letnia kobieta, która po wojnie pomagała odbudować Racibórz, a teraz dostaje zaledwie 600 zł emerytury. Więc co mam zrobić, daję. Bo wiem, że ta pani zawsze po emeryturze przyniesie dług – dodaje Szemiel.

Niektórzy nawet 20 groszy przyniosą. – W ubiegłym tygodniu 73-letnia kobieta przyszła mi oddać 70 groszy, bo, jak twierdziła, nie lubi mieć długów. Skarżyła się na złe samopoczucie. Zdążyła wyjść, dojść do pasów i została potrącona – wspomina ekspedientka. Do wypadku doszło w zeszłym tygodniu. Pisaliśmy o tym na łamach naszraciborz.pl

Pani Aurelia przed lata pracowała w niewielkim warzywniaku w Kuźni Raciborskiej i też zawsze dawała klientom towar na zeszyt. – Regularnie kilka osób przychodziło, po marchewkę, pietruszkę do zupy czy pomidorek na chleb. Zawsze dawałam, bo wiedziałam, że pieniądze przynosili zaraz po wypłacie – mówi. Dodaje, że byli to klienci z wielodzietnych rodzin, w których się nie przelewało. Od niedawna pracuje w Raciborzu i jak twierdzi, jeszcze się nie spotkała, żeby ktoś przyszedł i poprosił o towar, za który zapłaci w późniejszym terminie.

Do piekarni Chrobak przychodzą stałe klientki, którym właściciel, Andrzej Chrobak daje chleb na krechę. – Znam te panie. To niezbyt zamożne emerytki, dlatego pozwalam im płacić po emeryturze – wspomina. Podkreśla, że kredyt nie może wynieść więcej niż 100 zł miesięcznie.

Nie brak cwaniaków. – Przychodzą tacy, którzy potrafią nabrać towaru nawet za 600 zł, a potem miesiącami się nie pojawiają. Czasem widzę ich jak idą drugą stroną ulicy. Pytam, kiedy spłacą należność. Zawsze słyszę, że w piątek. A tych piątków jest już kilkanaście z rzędu – skarży się ekspedientka jednego ze spożywczaków niedaleko centrum. Sprzedaje na kredyt coraz rzadziej, bo rocznie traci na tym 200-300 zł.

Justyna Korzeniak