Mija pięć lat od poświęcenia kaplicy wieczystej adoracji przy kościele NSPJ. Wprowadzono relikwie św. Ojca Pio

Ojciec Pio, a właściwie Francesco Forgione, urodził się 25 maja 1887 roku w Pietrelcinie – małej miejscowości w południowych Włoszech. Już od najmłodszych lat wyróżniał się głębokim życiem duchowym i nadprzyrodzonymi doświadczeniami. W wieku zaledwie 15 lat wstąpił do zakonu kapucynów, przyjmując imię Pio na cześć św. Piusa V. Zakonny habit stał się dla niego nie tylko znakiem oddania Bogu, ale również początkiem drogi pełnej cierpienia, ofiary i niezwykłych duchowych darów. Przez całe życie Ojciec Pio podkreślał znaczenie modlitwy, spowiedzi i Eucharystii. W 1918 roku Ojciec Pio otrzymał stygmaty, czyli widoczne rany Męki Pańskiej na rękach, nogach i boku. Te rany pozostały otwarte przez kolejnych 50 lat – aż do jego śmierci – i były widoczne dla wielu osób, które odwiedzały go w klasztorze w San Giovanni Rotondo. Zmarł 23 września 1968 roku. Jego ostatnie słowa brzmiały: „Jezu, Maryjo”. Został beatyfikowany przez papieża Jana Pawła II w 1999 roku, a kanonizowany trzy lata później, w 2002 roku. Jego grób w San Giovanni Rotondo do dziś odwiedzają miliony pielgrzymów rocznie. Sanktuarium stało się miejscem modlitwy, pojednania i duchowego uzdrowienia.

Dzisiejsze wprowadzenie relikwii do kościoła NSPJ, z udziałem ojców kapucynów z bliźniaczej parafii z Bytomia, było zwieńczeniem obchodów 5. rocznicy utworzenia tu kaplicy wieczystej adoracji (19 marca 2021). Od soboty wierni uczestniczyli w bogatym programie modlitewnym i kulturalnym.

Piątek (20 marca) – o godzinie 18:30 odbędzie się droga krzyżowa z rozważaniami opartymi na zapiskach św. Ojca Pio,
sobota (21 marca) – zakończenie obchodów o godzinie 19:00 projekcją filmu „ŻYWY – Największa Tajemnica Wiary”.

Inicjatorem utworzenia kaplicy był argentyński ksiądz Justo Antonio Lo Feudo ze wspólnoty zakonnej Misjonarzy Najświętszego Sakramentu, adaptację kaplicy wsparł Mateusz Kłosek, właściciel Eko-Okien, a monstrancję ufundowało małżeństwo Bernadety i Marcina Musiołów. 19 marca uroczyście poświęcił ją ks. bp Andrzej Czaja. Wieczysta adoracja oznacza, że w kaplicy od 19 marca, w dzień wspomnienia św. Józefa z Nazaretu, trwa całodobowa adoracja Jezusa Chrystusa w Najświętszym Sakramencie. To dlatego biskup Andrzej Czaja nazwał to miejsce Małym Betlejem i dziełem Boskiej Opatrzności. Monstrancję z fundacji państwa Musiołów wykonał Mariusz Drapikowski. Zawiera liczną symbolikę nawiązującą do Triduum Paschalnego. Znajdujący się w centralnym miejscu krzyż to nie tylko znak Męki Zbawiciela, ale również symbol Jego miłości pełnej miłosierdzia, którą obrazują wpisane w jego ramiona płomienie. W tle widoczne są rośliny, których nasiona odnalezione zostały na Całunie Turyńskim – świadku Zmartwychwstania. Widoczne są ciernie gundelii, występującej w Palestynie, jak również kwiaty zygophyllum dumosum, których pora kwitnienia przypada na czas Świąt Wielkanocnych, a rozchylone ich kwiatostany (utrwalone na płótnie Całunu Turyńskiego) wskazują na porę wieczorną ich zerwania. W momencie umieszczenia Hostii w monstrancji przestrzeń cała wypełniona jest jasnym światłem symbolizującym Zbawiciela. To Jezus wkroczył w nasze dzieje, by rozjaśnić je blaskiem Bożej Miłości, a najwspanialszym imieniem tej Miłości jest Miłosierdzie. Światłem jest Jezus Chrystus, który powiedział: „Ja jestem światłością świata. Kto idzie za Mną, nie będzie chodził w ciemności, lecz będzie miał światło życia (J 8,12)”.