Rok 1945. Ślady wojny w Bieńkowicach

Przełom marca i kwietnia 1945 r. Do Bieńkowic zbliżają się wojska 60 Armii Radzieckiej. Wieś bombardowana jest przez sowieckie lotnictwo. 31.03.1945r. rozpoczyna się atak na miejscowość, uznaną przez dowództwo radzieckie jako ufortyfikowaną. Przez Bieńkowice przechodzi część linii umocnień „Wiesent Stellung”. W rejonie wsi rozlokowane jest niemieckie wojsko: oddziały 371 Dywizji Piechoty oraz pododdziały 17 Dywizji Pancernej. Pierwszy atak Rosjan, wyprowadzony z północy został odparty przez niemieckie czołgi, działa przeciwpancerne i niszczyciele czołgów. Na przedpolach zostaje jedynie kilka wraków T-34. 1 kwietnia, w Niedzielę Wielkanocną od strony Wojnowic piechota sowiecka naciera ponownie. Dopuszczeni kilkadziesiąt metrów do zabudowań żołnierze zostają skoszeni seriami z niemieckich karabinów maszynowych. Drugi szturm, poprowadzony od zachodu i północy, wsparty został czołgami. Wjeżdżając od strony Sudoła stalowe potwory unieszkodliwiają stanowiska MG-42. Niemiecka linia obrony zostaje przełamana. Do Bieńkowic wdziera się Armia Czerwona. Trwają zacięte walki uliczne i boje o każdy budynek. Niektóre części miejscowości przechodzą kilkukrotnie z rąk do rąk. Wieś płonie. Na skutek przewagi Sowietów oddziały niemieckie wycofują się w kierunku Tworkowa. Bieńkowice ostatecznie zostają zdobyte. Zniszczone niemal w 80% dzisiaj szczątkowo tylko przypominają o brutalnym czasie jakim była II wojna światowa.

Bibliografia:
1. Michał Kroczek- „Raum Tunskirch”
2. Łukasz Iluk- „Ku Bramie Morawskiej”

źródło: tekst i foto Stowarzyszenie Odra 1945