1. miejsce w konkursie dziennikarskim

Konkurs ten odbywał się pod honorowym patronatem europosła prof. Jerzego Buzka. W swoim reportażu Mateusz opisał swoje wrażenia z realizacji projektu „Stąd do przyszłości”, który w latach 2010-2011 realizowało Gimnazjum nr 2. Początkowo nie chciał brać udziału w konkursie dziennikarskim, potem jednak się zdecydował. - Chciałem spróbować odwdzięczyć się za wiele ciekawych wrażeń, których dostarczył mi ten projekt. A w mojej sytuacji nie jest łatwo o ciekawe wrażenia, bowiem od wielu lat choruję. Choroba postępuje i obecnie poruszam się na wózku inwalidzkim. Mimo tego staram się żyć tak, jak każdy mój rówieśnik, choć nie jest to łatwe. Jednak dzięki ogromnej pomocy moich rodziców oraz wsparciu nauczycieli i kolegów w szkole, w dużym stopniu mi się to udaje – powiedział Mateusz.

Mateusz w reportażu opisał przebieg zajęć psychologicznych, fotograficznych, kulinarnych i z kultury dawnej oraz swoje wrażenia. Napisał m.in. to: „W ramach projektu odbył się cykl zajęć psychologicznych, na których poznawaliśmy siebie, uczyliśmy się np. autoprezentacji, co dla mnie nie było łatwym przeżyciem. Przyzwyczaiłem się już do kolegów z klasy, ale w projekcie były też inne osoby ze szkoły i początkowo było mi nieswojo. Okazało się jednak, że wszyscy są całkiem fajni i świetnie się na zajęciach bawiłem.”

Ale nie zawsze było tak przyjemne: „W ramach projektu mieliśmy też zajęcia kulinarne, na których uczyliśmy się przyrządzania potraw. I tu pojawiły się schody. Prawdziwe! Winda w naszym gimnazjum dojeżdża tylko do pierwszego piętra a pracownia kulinarna mieści się na drugim. Trzeba było mój wózek wnosić wyżej. Wiem, że powinienem się przyzwyczaić do tego, że nie zawsze mogę być samodzielny, ale jest to przykre. Staram się tak postępować, by swoją osobą nie krępować innych, ale nie zawsze tak się da. A schody są przeszkodą. Ogromną. Tak było, gdy szliśmy do sądu, za każdym razem na zajęciach kulinarnych lub przy wejściu do restauracji wegetariańskiej, na spotkaniu kończącym projekt. I za każdym razem przekonywałem się, że mam kolegów, którzy mi pomogą i wciągną wózek po schodach!” - napisał w reportażu Mateusz.

Mateusz opisuje wiele wrażeń z realizacji projektu: „Na projekcie spotkaliśmy się też z Drużyną Wareską „Czarny Krzyż”. Jest to bractwo rycerskie, które odtwarza czasy wczesnego średniowiecza. Dowiedziałem się wielu ciekawych rzeczy, o których nie mówi się na lekcjach historii. Potem zrobiło mi się jednak przykro, bo zaczęto uczyć się tańców celtyckich, a ja siedziałem i nie mogłem brać udziału razem z innymi.. Wtedy Justyna z Drużyny Wareskiej pokazała mi róg (prawdziwy) i zaczęła mnie uczyć grać na tym rogu. Początkowo mi nie wychodziło, ale potem zacząłem naprawdę grać! To było fajne, tym bardziej, że gdy w przerwie inni próbowali, to im nie wychodziło. Potem przyglądałem się, jak koledzy wdziewali średniowieczny rynsztunek i walczyli na miecze. Ja znów tylko się im przyglądałem. Ale walki mi się podobały i wyobrażałem sobie siebie walczącego na śmieć i życie.”

Mateusz na wiele rzeczy patrzy z perspektywy swojego wózka. I nie zawsze jest to spojrzenie radosne: „Podjazdy dla niepełnosprawnych są w Urzędzie Miasta, jest winda na poczcie, coraz więcej podjazdów jest na chodnikach. Ale nadal nie ma np. możliwości zwiedzania Muzeum, bo przejście jest zbyt wąskie na wózek a w środku nie ma windy. Teraz martwię się, co będzie dalej z moją nauką. W Raciborzu nie ma szkoły średniej przystosowanej do osób jeżdżących na wózkach. Tym bardziej więc cieszę się, że wziąłem udział w projekcie „Stąd do przyszłości”.

Zdaniem komisji konkursowej to właśnie te bardzo osobiste wrażenia są najcenniejszym elementem reportażu Mateusza: „Zajęcia, spotkania z różnymi osobami, wycieczki są w moim życiu jak barwna tęcza na zachmurzonym często niebie. Jej czerwony kolor to przyjaźń kolegów, jaką w trakcie zajęć zdobyłem. Zielony to świadomość, że choć poruszam się na wózku, to mogę wszędzie dotrzeć i dużo przeżyć i zobaczyć. Wystarczy, że obok będzie kolega. Niebieski zastąpił czarny – niepewność, wstyd, że muszę kogoś prosić o pomoc. Teraz wiem, że nie tylko mnie pomagają, ale ja też mogę komuś pomóc i choć nie mam szans, żeby wziąć udział w średniowiecznym turnieju, to są rzeczy, które robię lepiej od innych. I na koniec żółty – odporność na uwagi innych, na ich spojrzenia. Teraz wiem, że nie chcą mnie urazić, że nie zachowują się tak z litości, lecz dlatego, że nie wiedzą jak się wobec mnie zachować. Wielu z tych, którzy wcześniej dziwnie mi się przyglądali, jest dzisiaj moimi kolegami i rozmawiam z nimi na szkolnym korytarzu. Udział w projekcie „Stąd do przyszłości” dał mi większą pewność siebie i niezapomniane wrażenia. Oby w moim życiu takich chwil w przyszłości było jak najwięcej.”

AP