Raciborzanie w Cali – światowej stolicy salsy [FOTO i WIDEO]

Dziś relacja z II części pobytu – festiwalu w trzymilionowym Cali. Raciborski zespół brał tu udział w XIV Międzynarodowym Uniwersyteckim Festiwalu Tańców Ludowych „Dejando Huella”. Co ciekawe i bardzo miłe – na plakat festiwalu wybrano zdjęcie polskiej pary z zespołu Raciborzanie.

Gospodarzem imprezy był Zespół Carmen Lopez. Jego dyrektor Francisco Emerson Castaneda Ramires zadbał dla wszystkich zespołów o piękny hotel, smaczne wyżywienie i piękne koncerty. W ich trakcie Polacy poznali różne części olbrzymiej metropolii, takie jak: La Loma de la Cruz, Mirador de San Antonio, La Gatas del Rio, Bulevar del Rio, Calle de la Salsa. Niezapomnianym przeżyciem był koncert finałowy w pięknym Teatrze Jorge Isaacsa.

Dla uczestników festiwalu zorganizowano wjazd na Wzgórze Kryształów z 26-metrowym postumentem Chrystusa Króla – Monumento a Cristo Rey, skąd można było podziwiać panoramiczne widoki całego miasta.

Ciekawą przygodą było zwiedzanie Eco Parku Rio Pance, gdzie zwiedzających urzekła bujna roślinność i krystalicznie czysta woda w rzece, w której nurcie z przyjemnością wszyscy się schłodzili. Miejscowi do dziś wierzą w oczyszczającą moc tej wody i praktykują kąpiele oczyszczające ponoć z bieżących kłopotów i trosk.

Park ten jest też domem dla bogatej fauny charakterystycznej dla kolumbijskich Andów. Można tu spotkać liczne gatunki kolibrów, jaszczurki, węże, małpy, pumy i bajkowo ubarwione motyle.

W wolnym czasie zorganizowano międzynarodowe warsztaty taneczne, na których Kolumbijczycy nauczyli się naszego Trojaka i Owczarka, a nasi tancerze zgłębiali tajniki salsy.

Było też zwiedzanie uniwersytetu i studenckiego kampusu, usytuowanego wśród tropikalnej zieleni i pełnego bezpiecznie czujących się tam wśród znajomych studentów zwierząt. Na widok obcych okazało się, że – podobnie jak w filmie „Epoka Lodowcowa” – wystraszone obcymi oposy rzeczywiście wpadają w stan katatoniczny, czyli udają martwe.

W ciągu dnia ulice pełne były straganów, stoisk z sokiem wyciskanym z trzciny cukrowej i ludzi spacerujących m.in. po parku usytuowanym, co ciekawe, nad biegnącą poniżej kilkupasmową autostradą.

Jednak kraty w oknach i wysokie płoty zakończone zwojami drutu kolczastego chroniły mieszkańców przed gangami ulicznymi w nocy.

Na szczęście nasi tancerze i muzycy wywieźli stamtąd tylko dobre wspomnienia, których jeszcze nie koniec, bo w ostatniej relacji poznamy szczegóły ich pobytu na Karaibach.