Adam i Mirek w jednym stali domu

Mirosław Lenk i Adam Hajduk wywodzą się z jednej politycznej familli, w której ojcem i mentorem jest Tadeusz Wojnar. Jak to jednak w rodzinach bywa, tato nie wszystkiego zawsze dobrze dogląda, więc synowie często idą swoją drogą. Każdy sobie rzepkę skrobie, zaciskając zęby na wieść o sukcesie brata, albo nie kryje zadowolenia, gdy bratu noga się powinie. Z rodziną dobrze wychodzi się na zdjęciach, więc od czasu do czasu mamy wspólne miejsko-powiatowe gale sportu albo noworoczne rauty. A potem smutna rzeczywistość, kiedy obaj bracia tłumaczą, co do nich należy, jakie są przepisy i dlaczego nie mogą współdziałać. Coraz częściej nie wysyłają sobie nawet zaproszeń na ważne spotkania.

Wypadałoby więc, by tato albo rozsądek wynikający z autorefleksji przywołał w końcu synów do porządku, bo w rodzinach może dochodzić do sporów, można sobie dać w pysk, pokrzyczeć, ale na zewnątrz musi być jasny i czytelny sygnał - zawsze RAZEM. Tak jest w Rybniku, gdzie za kuluarami kotłuje się nieraz jak w Raciborzu, padają przykre słowa, ale dla ludzi z zewnątrz Rybnik to jedna i na dodatek skuteczna rodzina.

U nas rodzina jest sprawna tylko na czas wyborów. A potem samo życie. Przykłady? Starosta odbudował zamek, ale szuka pomysłu na jego funkcjonowanie i kasy na utrzymanie. - To nie nasz problem - płynie krótka odpowiedź z ratusza, choć zamek jest w Raciborzu i to Racibórz właśnie będzie spijał śmietankę jeśli takowa (czytaj: ruch turystyczny) w ogóle będzie.

Dalej. Racibórz chce wejść do specjalnej katowickiej strefy ekonomicznej, ale brak mu ciekawych miejskich gruntów. Te zaś są w powiecie, ale nie słychać, by ktokolwiek w starostwie (a jest tam przecież np. komisja na rzecz rozwoju) zwoływał forum gmin, by przedyskutować sprawę ich ewentualnego włączenia do KSSE. W ogóle w powiecie mnoży się ostatnio wielogodzinne sesyjne gadulstwo o wszystkim i o niczym, jakby suta dieta przysługiwała radnym za samo tylko czytanie materiałów, a nie twórcze pomysły.

Starosta zabiega o modernizację podjazdu w ciągu Rybnickiej do Kobyli, ale robi to sam, jakby magistratu ten problem w ogóle nie dotyczył. Przykłady można mnożyć.

Można oczywiście przyznać staroście i prezydentowi rację. W końcu każdy samorząd ma swoje ustawowe zadania i ustawowe możliwości działania przy kurczących się zasobach publicznego pieniądze. Trzymamy się paragrafów i koniec. Powiedzmy sobie jednak wtedy szczerze, że wybraliśmy urzędników, a nie mężów stanu i wizjonerów, bo od tych można oczekiwać wizji i śmiałych projektów na rzecz wspólnego dobra.

Dziś takiej właśnie wizji potrzebuje cała ziemia raciborska. Stoimy u progu 4-letniej kadencji. To okazja, by prezydent i starosta, radni miasta i powiatu, zaczęli tych wizji intensywnie szukać. Nie tylko zresztą wizji, ale i narzędzi do ich realizacji, by za cztery lat nie powiedziano o nich: - to byli tylko urzędnicy, lepsi lub gorsi, ale urzędnicy.

Rośnie nam bezrobocie, maleje liczba urodzin, upada handel, kuleje mała i średnia przedsiębiorczość, przytłaczają koszty utrzymania coraz mniej zasobnych w uczniów szkół, ludzie nadal wyjeżdżają i nie widzą perspektyw w swoich rodzinnych stronach, a rząd ogłasza prognozy, z których wynika, że w 2030 r. 75-80 proc. Polaków będzie mieszkało w 13 dużych aglomeracjach i 12 regionalnych ośrodkach rozwoju, do których zaliczno także Rybnik. Instytut Badań nad Gospodarką Rynkową oraz Konrad Adenauer Stiftung ogłaszają, że tzw. region rybnicki, w skład którego wchodzi również ziemia raciborska, wodzisławska, jastrzębska i żorska, zajął 2. miejsce w Polsce, za katowickim, pod względem atrakcyjności dla działalności przemysłowej.

A co na to miejska i powiatowa strategia rozwoju? Nic! Obydwa dokumenty sprzed lat pokrywa gęsty kurz, pełne są frazesów i nijak nie przystają do szybko zmieniających się realiów w polskiej i europejskiej gospodarce. Nie wiemy, czy warto ładować kasę i promować rozwój rolnictwa oraz specjalistyczne działy produkcji rolnej bądź jak wspierać ten sektor; jak rozwijać turystykę weekendową; jak sprawić, by ożył handel i raciborzanie nie "karmili" dalej rybnickich galerii; jak zachęcić młodzież do tworzenia mikroprzedsiębiorstw a nie przerzucania cebulek w Holandii za 6 euro za godzinę; jak skonsumować gospodarczo polsko-czeskie sąsiedztwo; jak wreszcie uczynić cały powiat jednym organizmem gospodarczym ze wspólnym system ulg dla biznesu i promocją.

Naszym samorządowcom, w mieście i powiecie, życie płynie bez niespodzianek, w ustalonym rytmie stałych tematów typu przestępczość, liczba pożarów, przypadkó gruźlicy, duru brzusznego, kilometrów odnowionych dróg, wysokości zadłużenia szpitala itd., itd. Co roku to samo, te same komentarze, te same pytania. Zmieniają się tylko metryki naszych zacnych lokalnych polityków - są coraz starsi i coraz bardziej zadowoleni z diet, które przecież coś znaczą, bo koszty utrzymania rosną, a o robotę trudno.

Grzegorz Wawoczny