Pół wieku razem. Złote gody w raciborskim USC [FOTO i WIDEO]

Medale z rąk włodarza miasta odebrali: Janina i Andrzej Popardowscy, Łucja i Kazimierz Ciężkowscy, Krystyna i Jerzy Ciepielewscy, Krystyna i Jan Kasprzyccy, Irena i Marek Wawrzkiewiczowie, Urszula i Henryk Cieślikowie, Marianna i Edward Kałdońscy oraz Jadwiga i Tadeusz Chrzanowscy.

Janina i Andrzej Popardowscy

Pani Janina i pan Andrzej poznali się w kawiarni NOT w czerwcu 1969 roku. Była to miłość od pierwszego wejrzenia. Po sześciu miesiącach narzeczeństwa zawarli związek małżeński. Pani Janina pochodzi z Makowa, z kolei pan Andrzej z okolic Nowego Sącza. Do Raciborza przyjechał do pracy na kolei, gdzie pracował w charakterze dyspozytora. Pani Janina zajmowała się natomiast domem. Małżeństwo doczekało się trójki dzieci. Państwo Popardowscy mają także trójkę wnucząt. – Nie należy zwracać uwagi na błędy, tylko na zalety – odparł pan Andrzej zapytany o receptę na długie małżeńskie życie.

Łucja i Krystian Ciężkowscy

Małżeństwo poznało się w Domu Kultury w Raciborzu na dancingu. Pani Łucja i pan Krystian ślub wzięli 26 października 1969 roku. Pani Łucja pocjodzi z Raciborza-Płoni, pracowała w dawnym Zakładzie Elektrod Węglowych w dziale księgowości. Pan Krystian pochodzi natomiast z Rudnika i pracował w KWK Anna w Pszowie, jako nadsztygar górniczy w dziale BHP. Małżeństwo doczekało się trójki dzieci. Ma także sześcioro wnucząt. Receptą na miłość według państwa Ciężkowskich jest wyrozumiałość wobec drugiej osoby, a czasem i ustępliwość.

Krystyna i Jerzy Ciepielewscy

Małżeństwo pochodzi ze wschodniej części Polski. Pani Krystyna i pan Jerzy poznali się na potańcówce. Ślub wzięli 3 maja 1969 roku, na Lubelszczyźnie. Po przyjeździe do Raciborza związali się pracą z kolejnictwem. Pani Krystyna pracowała w nieistniejącym już KOLZAM-ie, z kolei jej małżonek był kolejarzem. Małżeństwo doczekało się dwóch synów. – Nie mieliśmy na to recepty. To zleciało tak szybko, że nawet nie zauważyliśmy – odparł pan Jerzy zapytany o receptę na małżeńskie szczęście.

Krystyna i Jan Kasprzyccy

Pani Krystyna i pan Jan znają się od dziecka. Do 1972 roku mieszkali w Kietrzu. Potem przeprowadzili się do Raciborza. Pan Jan pracował w policji, z kolei jego małżonka przez ostatnie dwadzieścia pięć lat w aptece. Małżeństwo ma dwie córki. Doczekało się także dwójki wnucząt. Receptą państwa Kasprzyckich na długie wspólne życie jest wzajemny szacunek i chęć bycia z sobą.

Irena i Marek Wawrzkiewiczowie

Pierwsze spotkanie pani Ireny i pana Marka miało miejsce w szkole podstawowej w dawnym województwie kieleckim. Później, niestety ich drogi się rozeszły. Spotkali się ponownie dopiero po ukończeniu szkoły średniej. Po ślubie przeprowadzili się do Raciborza, gdzie rozpoczęli pracę. Pani Irena pracowała w Zakładzie Elektrod Węglowych a jej małżonek w Rafako. Doczekali się dwójki dzieci, mają także dwie wnuczki. – W małżeństwie różnie bywa. Nie zawsze może być idealnie. My jednak nie mieliśmy czasu się kłócić. Ważny jest także szacunek względem drugiej osoby – odparło zgodnie małżeństwo zapytane o receptę na długie wspólne życie.

Urszula i Henryk Cieślikowie

Poznali się na zabawie strażackiej w Markowicach, skąd oboje pochodzą. Zaiskrzyło natychmiast i od tej pory są razem. Ślub wzięli 4 września 1969 roku. Pani Urszula z zawodu jest ekspedientką. Pracowała w sklepach w Markowicach. Jej małżonek pracował jako nauczyciel w Zespole Szkół Budowlanych. Państwo Cieślikowie doczekali się dwójki dzieci. Mają także czworo wnucząt. Receptą małżeństwa na długie wspólne pożycie jest szczęście, miłość i radość.

Marianna i Edward Kałdońscy

Poznali się na weselu kuzynki pana Edwarda. Po roku byli już małżeństwem. Do Raciborza przyjechali w 1972 roku za pracą i mieszkaniem. Po służbie wojskowej pan Edward podjął pracę w raciborskim Zakładzie Karnym, z kolei pani Marianna w Zakładzie Elektrod Węglowych. Małżeństwo doczekało się trójki dzieci. Ma także sześcioro wnucząt. Receptą państwa Kałdońskich jest miłość, kompromis i wierność.

Jadwiga i Tadeusz Chrzanowscy

Małżeństwo poznało się na zabawie w Kuźni Raciborskiej. Pan Tadeusz pracował wówczas w Rafamecie, natomiast pani Jadwiga była wychowawczynią na półkoloniach. Ślub wzięli 26 grudnia 1968 roku. Małżeństwo doczekało się dwóch córek. Ma także pięciorga wnuków i jednej prawnuczki. Kolejny prawnuk jest natomiast w drodze. – Trzeba po prostu dobrze żyć i nie oglądać się za siebie – odparła zapytana o receptę pani Jadwiga.