Blisko 140-letni zakład znika z miasta

Przypomnijmy, że niemiecki Südzucker, który przejął Śląską Spółkę Cukrową wraz z Cukrownią Racibórz S.A., wiosną podpisał umowę przedwstępną sprzedaży zakładu głubczyckiej firmie Chmielewski. 15 maja przejęła ona obiekty przy ul. 1 Maja. Rozpoczął się demontaż maszyn i urządzeń. Teraz Chmielewski zaczyna prace rozbiórkowe. Wkrótce cukrownia zniknie z krajobrazu miasta.

Chmielewski nabył wcześniej kilka innych likwidowanych polskich cukrowni. Demontuje maszyny i rozbiera budynki, po czym szuka dla terenów nowych inwestorów. Tak będzie również w Raciborzu. - Teren jest bardzo atrakcyjny pod działalność przemysłową bądź usługową, przy międzynarodowej linii kolejowej i odnowionej drodze tranzytowej przez miasto - mówi Wojciech Ziajka, zajmujący się obrotem nieruchomościami. Umowa przedwstępna zakłada, że łącznie 18 ha terenu raciborskiej cukrowni zostanie przeniesione na własność firmy Chmielewski do końca tego roku.

Adam Sebzda z zarządu Südzucker poinformował nas, że nabywca reprezentował kilka pomniejszych firm. Są zainteresowane poszczególnymi fragmentami zakładu. - Obecnie trwają podziały geodezyjne - dodaje Sebzda. Nie chce zdradzić kwoty, za jaką Südzucker sprzedał zakład. - Byłbym nieprofesjonalny, gdybym ją ujawnił - dodaje członek zarządu cukrowego koncernu. Z naszych informacji wynika, że jest to kwota 7 mln zł, o której pisaliśmy już w kwietniu.

Paweł Newerla: Cukrownia Racibórz została wybudowana w 1870 r. przez Juliusa Zendera przy dzisiejszej ul. 1 Maja w pobliżu Odry i torów kolejowych, co miało niegdyś olbrzymie znaczenie, ponieważ surowiec do cukrowni dowożono transportem kolejowym. W r. 1896 cukrownia stała się Ratiborer Zuckerfabrik G.m.b.H. – Raciborską Cukrownią. W tej spółce z ograniczoną odpowiedzialnością największe udziały miał ks. Lichnowsky na Kuchelnie. Dzięki rozbudowie cukrownia mogła w trakcie jednej kampanii przerobić 20.000 ton buraków cukrowych, zatrudniając 500 pracowników. Żyzna ziemia raciborska produkowała bardzo dużo buraków cukrowych. Przy linii kolejowej Głubczyce–Racibórz znajdowały się jeszcze trzy dalsze cukrownie – w Baborowie, Pietrowicach Wielkich i Wojnowicach. W 1881 r. spółka akcyjna Cukrownia Rolnicza wybudowała w Pietrowicach Wielkich cukrownię. Zaprzestała ona produkcję w 1925 r. i nastąpiła jej przebudowa na roszarnię lnu. Trzecia z raciborskich cukrowni została wybudowana przez firmę Adolf Schück & Co. G.m.b.H. w Wojnowicach. Znajduje się ona w pobliżu dworca kolejowego Lekartów (kiedy 1.10.1856 uruchomiono linię kolejową Racibórz–Głubczyce ten przystanek kolejowy nosił nazwę Wojnowice; przy uruchomionej 20.10.1895 linii kolejowej Racibórz–Opawa powstał przystanek kolejowy w bezpośredniej bliskości Wojnowic, wtedy też przystanek przy linii Racibórz–Głubczyce przemianowano na Lekartów). Również cukrownia Wojnowice zaprzestała produkcję w latach dwudziestych.

(waw)