Miłość na medal. Jubileusz 50-lecia małżeństw w Raciborzu [FOTO i WIDEO]

Medale za Długoletnie Pożycie Małżeńskie to odznaczenia państwowe przyznawane parom, które przeżyły razem co najmniej 50 lat. Nadawane są przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej jako wyraz uznania dla trwałości małżeństwa i wartości rodzinnych, a wręczane zazwyczaj podczas lokalnych uroczystości przez przedstawicieli władz samorządowych i administracji rządowej. W poniedziałek, 21 kwietnia 2026 odznaczenia odebrało siedem par.

Maria i Józef Jurczykowscy

Oboje pochodzą z północnej Polski., pani Maria z Rumi, pan Józef z miejscowości nieopodal Grajewa. Do Raciborza przeprowadzili się w 1980 roku. Józef Jurczykowski pracował jako górnik na kopalni Moszczenica a następnie Marcel. Z kolei jego małżonka pracowała jako nauczycielka przedszkola w wielu raciborskich przedszkolach. Swą karierę zawodową zakończyła jako dyrektorka PP 15 przy ulicy Kowalskiej. Para doczekała czterech córek. Mają także sześć wnuczek i wnuka. Zapytani o receptę o długoletnie pożycie zgodnie stwierdzili, że ważny jest kompromis, wyrozumiałość i wzajemny szacunek. – Tutaj muszę swego męża pochwalić, bo zawsze mogę na niego liczyć, nigdy jeszcze mnie nie zawiódł – stwierdziła pani Maria.

Elżbieta i Henryk Napieralscy

Poznali się w Raciborzu, dokąd przyjechali za pracą. Pani Maria pracowała w domu opieki społecznej, natomiast po ślubie zajęła się domem i opieką nad dziećmi. Z kolei jej małżonek pracował w Pollenie, a następnie w Henklu. Para ma troje dzieci, dwie córki i syna. Państwo Napieralscy doczekali się także dziesięciorga wnucząt i jednego prawnuka. – Obecnie młodzi chcą mieć wszystko od razu, to właśnie gubi obecne małżeństwa. My musieliśmy żyć zgodnie, wzajemnie sobie pomagać i oszczędzać pieniądze na mieszkanie. Mimo to sobie radziliśmy, zawsze była zgoda – zdradzają swą receptę małżonkowie.

Jadwiga i Bolesław Piątkowie

Poznała ich wspólna koleżanka podczas rozmowy na przystanku podczas oczekiwania na autobus linii Racibórz – Głubczyce. Zaiskrzyło od razu. Ich ślub odbył się w Dziećmarowie, skąd pochodzi pani Jadwiga, z kolei jej małżonek z pobliskich Babic. Para ma piątkę dzieci i ośmioro wnuków. Zawodowo pani Jadwiga pracowała w restauracji w Baborowie, po przeprowadzce podjęła pracę w przedszkolu. Pan Bolesław pracował natomiast w budownictwie, między innymi w Żelbecie. Jako radę dla młodych małżonków podają, że trzeba mieć dużo cierpliwości, wzajemnego szacunku a i ustąpić czasem należy. – Nie można iść w zaparte – stwierdziła pani Jadwiga.

Krystyna i Marian Polaczy

Ich drogi spotkały się w zakładzie pracy. Oboje pracowali w Spółdzielni Ogrodniczej „Ogrodnik”, która miała swą siedzibę przy ulicy Łąkowej w Raciborzu. Byli pracownikami biurowymi. Pani Maria pracowała jako kadrowa, do czasu zakończenia działalności przez spółdzielnię, z kolei pan Marian zmienił miejsce pracy na PKS, gdzie przez ponad 20 lat pracował jako dyspozytor eksploatacyjny. Pracował również zagranicą. Ślub pary odbył się w kościele farnym w Raciborzu. Para ma czwórkę dzieci, Doczekała się także sześciorga wnucząt. Ich złotą poradą na długoletnie pożycie małżeńskie jest miłość i ustępstwo. – Trzeba się kochać i czasem ustępować, ale też i trzymać na krótkim sznureczku – zdradziła z uśmiechem pani Krystyna.

Anna i Leszek Szajnowie

Poznali się w 1974 roku w Jastrzębiu koło Raciborza, gdzie w prewentorium pracowała pani Anna. Jej późniejszy małżonek przyjechał tam w odwiedziny do siostrzenicy. Z biegiem czasu wizyty te były coraz częstsze. Jak zdradza pan Leszek, była to miłość od pierwszego wejrzenia. Pobrali się w Namysłowie, po czym wrócili do Jastrzębia, gdzie zamieszkali. W roku 1977 przeprowadzili się do Raciborza. Po przeprowadzce pani Anna podjęła pracę w Urzędzie Miasta Racibórz w Wydziale Kultury Fizycznej, a następnie w Szkole Podstawowej numer 12, gdzie pracowała do momentu przejścia na emeryturę. Z kolei jej małżonek MPGKiM (obecnie MZB), a przez ostatnie kilkanaście lat w Państwowej Wyższej Szkole Zawodowej w Raciborzu. Pana ma jednego syna. Doczekała się także wnuczki. Ich receptą na długoletnie pożycie jest „strzał amora” ale i pewna doza przeciwieństwa. – Osoby nie mogą być identyczne z charakteru musi być wręcz odwrotnie. Ważny jest także szacunek do drugiej strony – zdradzają małżonkowie.

Elżbieta i Andrzej Wróblewscy

Ich drogi zeszły się w czerwcu 1974 roku. Pan Andrzej był wówczas w wojsku, gdzie pracował w sztabie, pełniąc rolę pisarza dowódcy. Z jego obowiązkami wiązały się częste wizyty w urzędzie pocztowym, gdzie pracowała pani Elżbieta. Pobrali się w Tomaszowie Mazowieckim. Para ma dwóch synów i dwóch wnuków. Pani Elżbieta pracowała w późniejszym czasie jako księgowa, z kolei jej małżonek na różnych budowach, między innymi raciborskiego szpitala i bloków na ulicy Eichendorffa. Pracował także zagranicą, w Ukrainie. Pani Elżbieta wciąż pozostaje aktywna zawodowo, prowadząc Fundację na Rzecz Szpitala w Raciborzu. Do niedawna prowadziła również Stowarzyszenie Persona. Jej małżonek zajmuje się ogrodem działkowym, a jego konikiem są pomidory. – Trzeba dobrze szukać. Nie na miejscu, a najlepiej po całym kraju. Ważne jest także zaufanie do drugiej osoby – stwierdził pan Andrzej zapytany o receptę na długoletnie pożycie małżeńskie.

Danuta i Mieczysław Ziembowie

Ich znajomość rozpoczęła się od spotkania. – Poznaliśmy się i zaczęliśmy spotykać, jak to młodzi ludzie – powiedziała pani Danuta. Okres narzeczeństwa trwał przez dwa lata. Pan Mieczysław pracował jako górnik na KWK Borynia z kolei jego małżonka w Raciborskiej Spółdzielni Mleczarskiej, od momentu przyjazdu do Raciborza do przejścia na emeryturę. Para ma trzech synów. Doczekała się także dwóch wnuczek. – Wzajemne dbanie o siebie, szacunek i zrozumienie, to najważniejsze rzeczy, by wspólnie przejść przez życie – stwierdzili małżonkowie.