ADWENT 2018. Z Bożą pomocą ku naszemu odnowieniu

List pasterski biskupa gliwickiego na Adwent 2018 roku

Drodzy Współbracia w kapłańskiej posłudze,

Drodzy Diecezjanie, Siostry i Bracia!

Przed nami okres Adwentu, wprowadzający nas zawsze w głębsze przeżywanie tajemnicy bliskości Boga względem każdego z nas. Dajemy temu wyraz w rytmie liturgicznych posług, by dokładniej wejść w rozważanie Słowa Bożego, zapraszającego nas do przejęcia się wielkimi Bożymi darami. To powinno nas umacniać w podjęciu kolejnego wysiłku, by otrzymać pomyślną ocenę każdego z nas ze strony Pana, który do nas przychodzi z wielkiej miłości. Ta prawda kształtuje sumienia i postawy wyznawców Jezusa Chrystusa od wieków, od momentu, gdy z Nazaretu rozbłysło przesłanie skierowane do Maryi: „Oto poczniesz i porodzisz Syna, któremu nadasz imię Jezus. Będzie On wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego” (Łk 1, 31-32). Zapowiedź niniejsza wystarczyła, by zgoda Maryi wzbogaciła okrąg ziemi: „Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według słowa Twego” (Łk 1,38). W ten sposób świat został napełniony Dobrą Nowiną o zbawieniu, a Boża łaska napełniła wszystkich mieszkańców ziemi. Prawda ta stała się ważnym głosem, kierującym do wzmacniania wewnętrznego pokoju w nas, bo zapewnił o nim sam obiecany Syn Boży, narodzony z Maryi. Także w tegorocznym okresie Adwentu jako wyznawcy Chrystusa będziemy poszukiwać sposobów umocnienia na drodze wskazanej nam przez Maryję, odważną Niewiastę, która napełniona żywą wiarą, przemogła własne obawy i umożliwiła spełnienie się ważnych zapowiedzi samego Stwórcy.

Dotarcie do nowej siły wyjścia naprzeciw oczekiwaniom naszego Zbawiciela przyświeca także naszej wspólnocie diecezjalnej. Jestem przekonany, że wszyscy pamiętamy o przesłaniu naszego Pierwszego Synodu Diecezji Gliwickiej, który szczęśliwie dotarł do momentu swego zamknięcia, by przekazać nam impuls do wyjścia naprzeciw wyzwaniom otwierającego się czasu. Najważniejszym jego wskazaniem jest przekonać nas, aby odtąd nikt nie szczędził swych sił i talentów dla wzmocnienia świadectwa naszego posługiwania w skomplikowanym świecie, który wart jest ogarnięcia naszą życzliwością i troską. Trzeba zdystansować się od własnych wyłącznie wizji, od chowanych rozmaitych uprzedzeń względem Kościoła czy poszczególnych ludzi, od traktowania sfery wiary jako jednego z elementów swojego zawodowego życia, obliczonego na indywidualną pomyślność w ziemskim wymiarze. Gdyby udało się nam przekroczyć próg własnych przyzwyczajeń i ograniczeń, to zamierzenia naszych synodalnych przemyśleń mogłyby przynieść wiele pozytywnych owoców dla dobra naszej diecezjalnej wspólnoty. Apeluję więc – w miarę adwentowego zbliżania się na spotkanie z przychodzącym do nas Panem i obiecanym Zbawicielem – o otwieranie się na wspólnotowe odczuwanie wielkich darów wskazywanych nam przez Pana, któremu służymy w Kościele świętym. Proszę, abyśmy nie utracili trwającego w nas entuzjazmu oraz nie dali się zacieśnić przez naszą małoduszność i indywidualistyczną postawę, że sami sobie wystarczamy. Zbyt obficie jesteśmy obdarowani przez Boga, by tylko stać z boku i oczekiwać jedynie tego, co dla nas uczynią inni.

Najłatwiejszą kwestią będzie wdrażanie instytucjonalnych nowości wypracowanych przez synod. Niektóre centralne agendy kurialne zostaną przekształcone w celu dostosowania się do ogólnokościelnych struktur, umożliwiających bardziej rzetelne wypełnianie zadań dla dobra wspólnoty diecezjalnej. Nastąpią także pewne korekty w sieci dekanalnej, mające na celu dostosować liczbę dekanatów – w myśl zamysłu sięgającego dawnych czasów – by różnica w ilości parafii między poszczególnymi dekanatami nie była zbyt drastyczna. Stąd zamysł, aby sto pięćdziesiąt sześć parafii składających się na całą naszą diecezję rozmieścić w szesnastu dekanatach, podczas gdy dotychczas było ich osiemnaście. Zmiany te wejdą w życie z dniem 25 marca 2019 r.

Na pewno trudniejsze do realizacji będą wołania o odnowioną wizję naszej dojrzałości w wierze. Uczestniczymy w niełatwych przemianach w całym świecie dotyczących naszego postrzegania obowiązków wiary. Zarówno Ojciec Święty Franciszek, jak i poszczególne wspólnoty diecezjalne w całym świecie uświadamiają sobie, jak zdecydowanie trzeba nam ożywić relację z Bogiem, odświeżyć życie duchowe, poświęcić więcej czasu na zagłębianie się w orędzie zbawcze na modlitwie i podczas ćwiczeń duchownych. Zauważamy też, jak konieczne jest oczyszczenie życia kapłańskiego z rutyny i niedociągnięć. Do rzetelnego rachunku sumienia wzywają nas nie tylko przypadki nadużyć seksualnych ze strony duchownych w odniesieniu do osób małoletnich, ale także przynaglenie, by z wrażliwością zwrócić się do ofiar tych bolesnych nadużyć. Naszego wielkodusznego otwarcia wymagają nie tylko potrzeby dzieci i młodzieży, ale równie zdecydowanie potrzeby małżonków i rodzin, a także ludzie chorzy i posunięci w latach. Wszystko to znamy, ale synod zwrócił uwagę, że wiele spraw czeka na korekty i ożywienie. Do naszych wiernych zwracam się równie gorąco, by w Kościele świętym widzieli Chrystusowe dzieło, dzieło wyposażone w duchowe siły w prowadzeniu wszystkich do celu ostatecznego, którym jest sam Pan – Stwórca i Dawca wszelkiego dobra. Dlatego kieruję moją prośbę do wszystkich Drogich Współbraci posługujących naszym wiernym i całej wspólnoty Kościoła Diecezjalnego, by wykorzystali rozpoczynający się okres Adwentu na wyznaczenie sobie dróg odnowienia osobistego związku z Chrystusem. On powinien stać się naszym centrum, z którego płynąć będą najpiękniejsze myśli, pociągające ku czystości, uczciwości i wrażliwości na zbawienie. Niech w tym dopomogą czynione na różny sposób postanowienia adwentowe, udział w Mszach świętych roratnich, częściej prowadzone rozważania Pisma Świętego, korzystanie z sakramentu pojednania.

Na piękną drogę odnawiania naszych związków z Odkupicielem człowieka, przez wstawiennictwo Maryi, wszystkich zapewniam o mojej modlitwie i ustawicznej prośbie, by Pan obficie i skutecznie błogosławił.

Gliwice, w uroczystość Chrystusa Króla
25 listopada 2018 r.
Wasz biskup
+ Jan Kopiec