Kartka z kalendarza. Król Kazimierz zrzekł się praw do księstwa raciborskiego

Dodajmy, że po kądzieli w królu Kazimierzu Wielkim płynęła górnośląska-raciborska krew. Jego ojciec, król Władysław Łokietek, to syn Eufrozyny opolsko-raciborskiej, córki księcia górnośląskiego Kazimierza i jego żony Violi Bułgarki, kuzyn rezydujących w Raciborzu książąt Mieszka Otyłego oraz jego brata Władysława, zwanego wojowniczym, kandydata do polskiego tronu.

- W zamian król czeski Jan Luksemburski zrezygnował ze swoich praw do tronu polskiego, za co otrzymał jeszcze 20 tysięcy kóp groszy. W ten sposób ostatecznie zerwano więź, choć tylko formalną, między Koroną a prawie całym Śląskiem. Wcześniej, w lutym 1327 roku, pięcioro książąt górnośląskich, w tym Leszek raciborski, złożyło hołd lenny królowi Czech. Uznali władzę zwierzchnią dworu w Pradze nad swoimi ziemiami. Po kilku tygodniach dalsi książęta śląscy, w tym Bolko II opolski a nawet Henryk VI wrocławski, zrezygnowali ze swoich udzielnych praw, stając się wasalami królów czeskich. Zatem prawnie, przez ostatnie lata swoich rządów, zarówno Leszek raciborski jak i książęta opawscy, władali księstwem raciborskim na zasadzie lenna otrzymanego od królów czeskich. Jednak to rok 1335, moment układu trenczyńskiego, uznaje się za początek czeskiej supremacji nad Śląskiem - pisze Paweł Newerla w Dziejach Raciborza i jego dzielnic (wyd. WAW, Racibórz 2008).

Dodajmy, że rządy piastowski w Raciborzu to złote czasy miasta i jego rozwoju. Wspomniany książę Leszek nie doczekał się męskiego potomka. Księstwo przeszło we władanie czeskich Przemyślidów z bocznej linii bękarckiej. Rozwój miasta stanął w miejscu, a księstwo zaczęło się kurczyć. W 1742 r. ziemia raciborska przeszła we władanie Prus. W granicach Niemiec pozostawała do 1945 roku.

opr. w