Historia raciborskiej wojskowości na wystawie w Muzeum

- Wystawa opisuje pewien mały wycinek historii naszego miasta i regionu. Na wystawie chcielibyśmy przedstawić dzieje garnizonu pruskiego w Raciborzu. Wojska pruskie i niemieckie stacjonowały na stałe w naszym mieście z małymi przerwami w latach 1741-1919. W tym też czasie Racibórz był miastem garnizonowym w pełni tego słowa znaczeniu - informuje Muzeum.

Historia wojskowości związana z naszym miastem jest oczywiście i starsza, i bogatsza. W ostatnim tysiącu lat wiele państw toczyło wojny o Śląsk, także Racibórz był zdobywany, niszczony i odbijany z rąk przeciwnika. Czasowo stacjonowały tu wojska wielkomorawskie, czeskie, Polski wczesnopiastowskiej, oddziały Husytów, oddziały przeróżnych władców, książąt, biskupów, w okresie nowożytnym oddziały czeskie, austriackie, szwedzkie, duńskie, polskie, pruskie, węgierskie, rosyjskie, bawarskie, francuskie i jako ostatnie sowieckie.

Cztery jednostki starej i nowej armii pruskiej były z Raciborzem związane szczególnie, bowiem stacjonowały tu dłuższy okres, były niejako jednostkami „raciborskimi”, w których służyło wielu raciborzan i młodych mężczyzn z okolicy. Były to: pułk jazdy (kirasjerów) starej armii pruskiej (nr 12), którego eskadrony stacjonowały w Raciborzu i okolicy w latach 1746-1806, 3. eskadron Pułku Ułanów von Katzler (śląski) nr 2. [Ulanen- Regiment von Katzler Schlesisches Nr. 2 (1821-1894)], 3. batalion fizylierów 3. Górnośląskiego Pułku Piechoty nr 62 [(1823)1860-1919] oraz 3. „raciborski” eskadron Pułku Huzarów Graf Goetzen (2 śląski) nr 6 (Husaren- [Regiment Graf Goetzen (2. Schlesisches) Nr. 6.] w latach 1894-1919.

Istnienie w mieście garnizonu miało zdaniem autora wystawy, po przeanalizowaniu najważniejszych dla badań nad historią raciborskiego garnizonu materiałów źródłowych, publikacji książkowych, periodyków i przedwojennej raciborskiej prasy, przemożny wpływ, szczególnie w wieku XVIII i pierwszych dziesięcioleciach wieku XIX, na wszechstronny, szybki rozwój miasta. Racibórz stał się dużym, rozwijającym się gospodarczo miastem, którego liczba mieszkańców w przeciągu jednego wieku (1802-1902) wzrosła dziesięciokrotnie (z 3 000 do ponad 30 000).