Exlibris w Gminnej Bibliotece Publicznej w Nędzy

Autorami prac są: Krzysztof M. Bąk, Ewa Chorążak, Ewelina Rivillo. Za pozwoleniem autorów, grafiki te są teraz własnością Powiatowej i Miejskiej Biblioteki Publicznej w Rybniku, która otrzymała zgodę na wypożyczanie wystawy.

Na początku swojej historii ekslibris służył do oznaczania własności ksiąg.

Historia, funkcja i estetyka splotły ze sobą dzieje książki i ekslibrisu w sposób, który zdawałoby się jest nierozerwalny. Jednak wraz z rozwojem naszej cywilizacji i dynamicznymi zmianami kulturowymi związek ten wyraźnie osłabł, a często wręcz przestaje istnieć. Przyczyn jest wiele, ale najważniejszą z nich jest ta, że książka stała się "towarem" powszechnym.

Nasuwa się więc pytanie: Czy tworzenie ekslibrisów jeszcze sens? A jeśli tak, to jaki?

Cechą charakterystyczną księgoznaków (ekslibrisów) jest to, że zawierają w sobie imię i nazwisko (lub przynajmniej inicjały) osoby, dla której zostały zrobione. Autor, tworząc ekslibris powinien myśleć o tym, dla kogo go wykonuje, czyli o adresacie. Próbować w ciekawy plastycznie sposób, ukazać tę osobę. Stworzyć jej symboliczny, metaforyczny portret — jak mówią niektórzy: portret duszy.

Niemal każdy z nas robił kiedyś laurki dla bliskich. Żaden prezent tak nie cieszy jak ten, który jest własnoręcznie wykonany i wynika z potrzeby serca. Wartościowy ekslibris, to taka „laurka” — rzecz, którą ofiarowujemy komuś, by okazać naszą sympatię, miłość, przyjaźń czy szacunek. Dlatego warto tworzyć ekslibrisy.

Obok ekslibrisów dedykowanych osobom istnieją księgoznaki różnych instytucji. Najczęściej są to biblioteki, placówki kultury i sztuki, szkoły i uczelnie. Ale nie tylko — wyobraźnia nie zna tu granic.