TANZBÄR w Samborowicach: Miś z zagranicy i wielki debiut Francesco [FOTO i WIDEO]

Tego trudnego i zaszczytnego zadania podjął się Sebastian Bańczyk z Markowic, prezes tamtejszego LKS-u, który choć formalnie przyjezdny, sercem i rodzinnymi więzami mocno wrósł w samborowicką ziemię. U jego boku, w roli małego misia, zadebiutował Francesco – miejscowy ministrant, dla którego był to chrzest bojowy w tej unikalnej tradycji.

Słomiany pancerz i ciężar tradycji

Przygotowania ruszyły już o godzinie 11:00. To właśnie wtedy rozpoczęło się mozolne „ubieranie” obu bohaterów w stroje misternie plecione ze słomy. Statystyki budzą respekt: duży niedźwiedź dźwiga na sobie blisko 70 kilogramów słomy, natomiast mały – zwany tu mianem TANZBÄRa – około 50 kilogramów. Pokonanie w takim rynsztunku kilkukilometrowej trasy przez wieś to nie tylko widowisko, ale przede wszystkim potężne wyzwanie kondycyjne, wymagające niemal nadludzkiej wytrzymałości.

Barwny korowód na straży pomyślności

Nad bezpieczeństwem przemarszu czuwała miejscowa Ochotnicza Straż Pożarna, a za niedźwiedziami podążała galeria barwnych postaci, bez których obrzęd nie mógłby się dopełnić. W korowodzie ramię w ramię szli:

- Farorz z kropidłem i kominiorz niosący szczęście,

- Surowy lekarz oraz niosące ulgę w cierpieniu siostry pielęgniarki,

- Dostojne małżeństwo i zapracowany masorz,

- Wszędobylskie, figlarne małpice.

Zasady są jasne i niezmienne od pokoleń: z dużym misiem należy zatańczyć, od lekarza przyjąć diagnozę, a od sióstr – magiczne pastylki. Nie można uniknąć święconej wody farorza ani psotnych mazajów od małpic. Gościnność gospodarzy jest tu kluczowa – gospodarz winien uraczyć misia „czymś mocniejszym”, a gospodyni porwać go do tańca. Kto zaniecha tych powinności, w tym oszczędzi na datku do skarbonki, ten na próżno będzie wypatrywał szczęścia w nadchodzącym roku.

Rytualny zmierzch i nadzieja na przyszłość

Kulminacja obrzędu ma charakter dramatyczny i symboliczny – jest nią rytualny „mord” Misia. W poruszającym finale, tuż obok łba zwierzęcia, do specjalnego naczynia wylewa się kilka butelek czerwonego wina, symbolizującego krew i zakończenie karnawałowych swawoli.

Śmierć starego niedźwiedzia nie oznacza jednak końca tradycji. Przy życiu pozostawia się jedynie TANZBÄRa. Podczas gdy „zabity” ber, ułożony w korycie, zostaje uroczyście przeniesiony do stodoły, mały niedźwiedź staje się symbolem ciągłości. To właśnie dzisiejszy Tanzber, za rok – u schyłku karnawału 2027 – stanie się głównym bohaterem samborowickich zapustów w 2027 r.