Od świtu układają dywany z kwiatów

Trudno sobie wyobrazić raciborskie procesje Bożego Ciała bez kwietnych dywanów na ulicach. Układający je mieszkańcy muszą wstać skoro świt, by zdążyć z pracą. Podejmują się jej nieraz całe familie i to w trzech pokoleniach.

Przy każdej z ulic w Raciborzu wiadomo, kto usypuje dywany, a kto stawia ołtarze. To od lat ci sami ludzie, nieraz rodziny i to wielopokoleniowe. Dywany usypują często babcie ze swoimi córkami i wnuczkami, które przekażą potem tradycję swoim dzieciom. Wszyscy wierzą, że nie zaginie, bo kwietne dywany, symbol szacunku do Chrystusa ukrytego w Najświętszym Sakramencie, można spotkać w niewielu regionach w Polsce.

Tradycję pielęgnują księża. Co roku proboszcz miejskiej fary odwiedza o świcie swoich parafian, którzy pracują nad odświętnym wystrojem. Rozmawia z nim i częstuje… cukierkami.

Na dywanach najczęściej widać paprocie i piwonie, gerbery i róże, często margaretki. Ludzie przynoszą to, co akurat kwitnie na działkach. Podkład wykonuje się z farbowanych trocin. Nieraz pojawiają się obrazy, prawdziwe dzieła sztuki – usypane z farbowanych trocin przedstawienia hostii lub kielichów z Krwią Pańską. Na trasie przejścia procesji Bożego Ciała mieszkańcy stroją okna. Wystawiają święte obrazki, krzyże, świece. Małe dziewczynki, idące przed księdzem z monstrancją, sypią na drogę płatki kwiatów. W parafii miejskiej msza święta przed procesją odprawiana jest na Rynku, pod Kolumną Maryjną. Przy ołtarzach na trasach procesji wiesza się małe drzewka brzozy. Wierni odrywają potem gałązki i zabierają do domów. Wierzą, że zapewnią spokój i dostatek.

Nie wiadomo, skąd wziął się zwyczaj sypania dywanów z kwiatów. W Spycimierzu koło Uniejowa liczy on już sobie ponad 200 lat. Znany jest w najodleglejszych zakątkach świata, m.in. w Gwatemali.

opr. w