195 lat temu wybuchła epidemia cholery w Raciborzu. Zaraza pochłonęła dziesiątki ofiar

W kwietniu 1831 roku w Warszawie wybuchła epidemia cholery. W obawie przed rozprzestrzenieniem się choroby władze pruskie zamknęły granice, mocno ograniczyły żeglugę na Odrze oraz zakazały organizowania jarmarków.

Na początku września Racibórz i okolice nawiedziła powódź. Wkrótce pojawiły się pierwsze przypadki cholery. 5 września zachorowanie stwierdzono na Bosaczu. Choroba szybko dotarła również na Ostróg i Płonię. 19 września odnotowano pierwszy zgon na Przedmieściu Odrzańskim, a 5 października kolejny – w Nowych Zagrodach.

Epidemia wygasła dopiero pod koniec 1832 roku. Łącznie odnotowano 77 zachorowań, z których 45 zakończyło się śmiercią. Szczególnie ciężki przebieg epidemii wystąpił na Bosaczu, Płoni i Ostrogu – spośród 66 chorych zmarło tam 47 osób.

Jak podkreślają źródła historyczne, większej liczbie ofiar zapobiegły energiczne działania raciborskich lekarzy. Wśród szczególnie zasłużonych wymieniano dr. Karla Kuha. Lekarzy, którzy odegrali znaczącą rolę w walce z epidemią, uhonorowano później honorowym obywatelstwem Raciborza.

Ofiary epidemii z 1831 roku pochowano na cmentarzu cholerycznym, który zachował się do dziś przy linii kolejowej w kierunku Markowic, w rejonie ulic Nad Koleją i Bartka Lasoty. Miejsce upamiętnia znajdujący się tam krzyż poświęcony ofiarom choroby. Czytaj więcej: Skala i śmiertelność podczas wielkiej epidemii cholery w Raciborzu i okolicach (1831)

Zdjęcie w galerii oryginalne z zasobów Muzeum w Raciborzu, kolorowe z użyciem AI/Gemini