Spotkanie dzieci z Podwórka Kolejowego

Na początku spotkania wszystkich uczestników przybyłych do parku w uroczystym pochodzie od Rynku pobłogosławił ks. Mariusz Stafa – wikariusz parafii WNMP. W imieniu nieobecnego ks. proboszcza Kurowskiego życzył wszystkim obecnym miłej i udanej imprezy. Gościom przygrywała Kapela Wujka Mańka z Wilna, która wcześniej wystąpiła z krótkim koncertem na raciborskim Rynku.

Koordynacją całego przedsięwzięcia zajęli się: Piotr Klima, Grażyna Brocka-Mazur, Danuta Durajczyk-Maryszczak, Halina Klecha-Kowalczykowska, Mariola Kaczanowska-Jedz i Barbara Ciuruś-Stal. Prowadząca w Raciborzu sieć lokali gastronomicznych Mariola Kaczanowska-Jedz zaproponowała dla wszystkich uczestników spotkania menu, takie które jedzono w latach 60. i 70.

Wśród uczestników przybyłych do parku były także osoby, które już od kilkudziesięciu lat mieszkają za granicą, na terenie Niemiec. Im szczególnie zależało na tym, aby być na tym spotkaniu, by móc wspólnie napić się piwa, przypomnieć stare znajomości, pierwsze randki lub też po prostu miło spędzić sobotnie popołudnie i wieczór razem z innymi uczestnikami imprezy.

Następnie mieszkańcy: Józefa Rybak, Stefania Rusinek, Genowefa Nazaryszyn, Helena Stal, p. Jurczyk, Kurdziel, Grzeczna i Irena Szczypka odebrali od organizatorów pamiątkowe dyplomy, tzw. „Podziękowanie”, za to że są mieszkańcami ulic Sejmowej i Drzymały od samego początku, aż do dnia dzisiejszego.

Miejscowi mieszkańcy (Tadeusz Barabasz, Józef Lach i Adam Melnarowicz),  na pamiątkę dzisiejszego spotkania zasadzili w parku drzewko – dąb czerwony. Wraz z drzewkiem w ziemi zakopano butelkę od szampana, w której umieszczono kartkę na której wypisani zostali wszyscy żyjący i zmarli, tzw. pierwsi lokatorzy bloków z ulicy Sejmowej i Drzymały.

Spotkanie uświetnił pokaz multimedialny starych zdjęć z lat 60., 70. i 80., które udało się organizatorom zebrać od mieszkańców, by każdy mógł sobie przypomnieć jak kiedyś wyglądał park i jego najbliższa okolica. Wielu uczestnikom podczas projekcji zakręciła się w oku łza, z tego powodu, że kiedyś także byli piękni i młodzi a dziś są już dziadkami, a nieraz i pradziadkami.

GN