Felieton. Wystarczy rzut oka na dane fiskusa i już mamy odpowiedź na pytanie, dlaczego w Raciborzu prosperita gospodarcza jest tylko pobożnym życzeniem. Otóż okazuje się, że powiat zamieszkują przede wszystkim pracownicy najemni i konsumenci. Biznesmenów jak na lekarstwo.

Żadne komentarze internautów, w pewnym stopniu doniesienia mediów, ale przede wszystkim kondycja miasta decyduje o tym, jak raciborzanie postrzegają władze - taki wynik dała sonda na portalu naszraciborz.pl, w której głosowało ponad sześciuset internautów. Aspirujący do lokalnych salonów powinni więc precyzyjnie zdefiniować problemy, a potem fachowo odpowiedzieć na pytanie, jak uczynić Racibórz krzepkim, a nie serwować kolejne hucpy i wątpliwe morały.

Problemem Raciborza jest brak istotnego czynnika miastotwórczego. Nie jesteśmy centrum handlu, nowych technologii i przedsiębiorczości. Miasta w takiej sytuacji są skazane na emigracje ambitnego młodego pokolenia. Proces ten postępuje u nas bardzo szybko. Jak go zahamować?

Stadion w Raciborzu ma wyjątkowego pecha. Zaczęto go budować, kiedy Unia zagrała w I lidze. Skończono gdy spadła do III. Teraz miasto wyłożyło 400 tys. zł, by przygotować obiekt do UEFA Women's Champions League, w którym unitki zagrały raptem dwa mecze. Czy kasa znów poszła w błoto, o przepraszam, w murawę?

Przekazanie SMS-u marszałkowi województwa to dopiero pierwszy etap na drodze do odbudowy potęgi naszej szkoły. Lata 70. wrócą, ale tylko pod warunkiem, że nasi politycy i działacze sportowi będą o to zabiegać, wykorzystując umiejętnie swoje koneksje.

Od kilku sesji obserwuję nieustanne starania radnej Elżbiety Biskup (PiS) o remont ulicy Fabrycznej. Jezdnia ma tu więcej dziur niż ser szwajcarski.

Wojciechowicz, Migalski, Pietrzykowski, Mularczyk – co łączy tych znanych w Polsce polityków? Miejsce urodzenia: Racibórz. I tyle. Jak dotąd bowiem, stworzenie polityczno-towarzyskiego raciborskiego lobby pozostaje w sferze postulatu. A szkoda.

15 maja w Strzesze, starosta, prezydent, RIG, Cech i Kupiec Śląski wręczą statuetki Filary ziemi raciborskiej. Miejmy nadzieję, że będzie to najważniejsza nagroda, a prawdziwymi bohaterami biznesmeni LAUREACI, a nie zacni samorządowcy, znani z tego, że bardzo lubią wręczać i dekorować.

Rozkręcająca się w Raciborzu kampania wyborcza do samorządu tym najprawdopodobniej odróżni się od poprzednich, że zamiast konkurujących ugrupowań będziemy mieli spór pokoleń. Obawiam się jednak, że nie wniesie to zbyt wiele nowego w zarządzanie miastem, jeśli - jak dotychczas - będziemy wiedzieć, kto chce rządzić, a nie co ma do powiedzenia.

Mirosław Lenk lubi dobrze skrojone, markowe garnitury, ale nie lubi przepłacać. Pochwalił mi się swego czasu, że za niezły gatunkowo Bytom wyłożył raptem siedem stówek. Utkwiło mi to w pamięci, bo oto okazało się, że głowa miasta potrafi łączyć dobre rozwiązania z niską ceną.

Wydarzenia przechodzą ze złych w tragiczne, po czym proces ten cyklicznie powtarza się - brzmi prawo Farnsdicka i jak ulał pasuje do nieustającej mody wśród raciborskich polityków, by pokazywać się wszędzie, przy każdej okazji, nawet tak błahej, jak otwarcie świetlicy na raciborskim dworcu PKS.

O raciborskiej kulturze jest głośno, ale tylko na naszym lokalnym podwórku. Wystarczy spojrzeć na listę projektów dofinansowanych przez marszałka województwa. Raciborski jest jeden, rybnickich dziesięć.

Donald Tusk mógłby wziąć pod uwagę, że w ostatnich wyborach Platforma Obywatelska miała w Raciborskiem 22.796 głosów, a w gminie Kłodzko tylko 8355. To samo winien mieć na względzie poseł Henryk Siedlaczek, który zamiast walnąć pięścią w stół, pisze ugładzone listy i to do niewłaściwego adresata.

Ten rok, jak mało który, wzmocni potencjał turystyczny ziemi raciborskiej. Starostwo zakończy I etap remontu zamku, gdzie usadowi się specjalna agencja mają promować nasze atrakcje. Znów możliwe będzie zwiedzanie zamku, który w 2010 r. zostanie prawie w całości odnowiony.

Temat raciborskiej flagi wzbudził wśród internautów spore emocje, które, niestety, całkowicie rozminęły się z istotą zagadnienia. Każdy ma w tej sprawie coś do powiedzenia i najczęściej krytycznego, bo przecież (a jakże!) wszystko, co się w naszym mieście robi jest do kitu.